مطالب توسط عرفان عظیمی نیا

مصدومیت جیسن تیتم؛ پارگی آشیل، نقطه پایانی بر سلتیکسِ فعلی است

/0 دیدگاه /در , /توسط

بعد از مصدومیت کایری ایروینگ و دیمن لیلرد به ترتیب به علت پارگی در رباط صلیبی و تاندون آشیل، این بار نوبت یکی دیگر از ستاره های ان بی ای است که با پارگی آشیل دست و پنجه نرم کند.

مصدومیت غم‌انگیز جیسن تیتم نه‌تنها تیر خلاص به امیدهای بوستون در این سال بود، بلکه ممکن است پایانی بر یک دوره کامل باشد

در مقاله (مصدومیت جیسن تیتم؛ پارگی آشیل، نقطه پایانی بر سلتیکسِ فعلی است) به مصدومیت غم‌انگیز جیسن تیتم میپردازیم.

دقیقا چندین ماه پیش بود که اخباری ناراحت کننده مبنی بر مصدومیت دو ستاره ان بی ای منتشر شد. ابتدا کایری ایروینگ ستاره تیم دالاس به دلیل پارگی رباط صلیبی و بعد از آن دیمن لیلرد ستاره تیم بسکتبال میلواکی باکس به دلیل پارگی آشیل به مدت نامعلوم از همراهی تیم هایشان در ادامه رقابتها باز ماندند.

پارگی تاندون آشیل دیمین لیلارد که یکی از جدیدترین مصدومیت‌های مهم NBA بود او را ماه‌ها از میادین دور کرد. این آسیب که معمولاً بین ۹ تا ۱۲ ماه زمان برای بازگشت نیاز دارد، تأثیر مستقیمی بر انفجار حرکتی و قدرت پرش دارد.

کمی قبل تر از آن در نقطه مقابل، کایری اروینگ با پارگی رباط صلیبی قدامی (ACL) مواجه شد؛ آسیبی متفاوت اما به همان اندازه جدی که تعادل و تغییر جهت ناگهانی را مختل می‌کند. این نوع مصدومیت‌ها فقط فیزیکی نیستند، بلکه ذهنی هم هستند.

اما اکنون در جدیدترین، مهم ترین و تاثیرگذار ترین مصدومیت‌ رقابتهای ان بی ای، جیسون تیتم با پارگی آشیل در مسیری مشابه قرار گرفته؛ مسیری که بازگشت در آن، ترکیبی از توان فیزیکی، قدرت ذهنی و صبر را خواستار است.

شمس چارانیا از ESPN گزارش داد جیسن تیتم برای ترمیم تاندون آشیل پاره شده پای راست خود تحت عمل جراحی قرار گرفته است. در حال حاضر هیچ جدول زمانی مشخصی برای بازگشت او وجود ندارد.

قهرمانی در NBA به طرز دردناکی دست‌نیافتنی است. تنها چیزی که از کسب آن دشوارتر است، دفاع از عنوان قهرمانی در سال بعد است؛ با انتظارات بالاتر، موانع بی‌شمار، نیاز مبرم به کمی شانس و شمشیر داموکلس که بالای سر آویزان است. دوشنبه شب، این (شمشیر/تهدید) بر سر بوستون سلتیکس فرود آمد.

در حالی که کمی بیش از سه دقیقه به پایان بازی چهارم باقی مانده بود، دیداری پر فراز و نشیب و نفس‌گیر که با نمایش درخشان و فوق‌العاده افیشنت دو ستاره یعنی جیلن برانسن (39 امتیاز، 12 اسیست) و جیسن تیتم (42 امتیاز، 8 ریباند، 4 توپ‌ربایی) تحت سلطه قرار گرفته بود سرنوشت ادامه این سری، و حتی فراتر از آن برای هر دو تیم، به شکلی غیرقابل بازگشت دگرگون شد.

در حالی که سلتیکس با هفت امتیاز عقب بود، پس از یک تایم‌اوت، تیتم کمی پشت خط سه امتیازی برای تصاحب یک توپ ترن‌اور شیرجه زد و بلافاصله ساق پای خود را گرفت. واکنش او به درد آنی و غریزی بود؛ او نتوانست هیچ وزنی روی این مصدومیت غیر برخوردی بیندازد، در حالی که چند نفر از اعضای تیم پزشکی بوستون او را برای راه رفتنی آرام به سمت لاکرروم تیم مهمان زیر بازو گرفتند. جو مازولا، سرمربی سلتیکس، گفت:

دیدن اینکه بازیکنی مثل او اینطور از زمین خارج می‌شود، سخت است.

پیش از مصدومیت تیتم، کفه ترازو در بازی از قبل به نفع نیویورک سنگینی می‌کرد؛ به کمک یک کوارتر سوم تقریبا بی‌نقص از برانسن و چند پرتاب به موقع از میکل بریجز و اوجی انونوبی. نیکس با پیروزی نهایی در این بازی، برتری قاطع 3_1 در سری (پلی‌اف) به دست آورد و فرصت دارد تا با پیروزی در TD GARDEN در شب چهارشنبه به فینال کنفرانس شرق صعود کند. با این حال، وضعیت تیتم برای آن بازی به شدت در هاله‌ای از ابهام است؛ یک MRI برای صبح سه‌شنبه برنامه‌ریزی شده است و احتمال یک غیبت طولانی‌مدت یعنی یک‌ساله در پیش روست.

جیلن براون پس از پایان بازی چهارم مقابل نیکس درباره وضعیت تیتم گفت:

فکر می‌کنم همه نگران جیسن هستند. مطمئن نیستم چقدر جدی است. خوب به نظر نمی‌رسید. اما فکر می‌کنم نگرانی همه بیش‌تر بابت همین موضوع است. بدیهی است که باخت سنگین است. اما ما باید برای بازی پنجم آماده شویم. بنابراین، امشب را استراحت می‌کنیم، فردا دوباره روحیه می‌گیریم و یک برنامه بازی آماده می‌کنیم تا در زمین خانگی خود به میدان برویم و این سری را زنده نگه داریم.

بسته به نتایج آزمایشات تیتم، این وضعیت نهایت ناگواری است که برای یک سازمان NBA می‌تواند پیش بیاید؛ دقیقا برعکس مسیری که سلتیکس در آن قرار داشته است، از جشن گرفتن هجدهمین قهرمانی بی‌سابقه در لیگ در ژوئن گذشته تا بازگرداندن همه در این فصل برای تلاش برای کسب نوزدهمین عنوان. از دست دادن یک بازیکن همیشگی تیم اول منتخب فصل و فیس فرنچایز در پرایمش، ضربه‌زننده است. از دست دادن او در میانه پلی‌اف، در حالی که سلتیکسِ باتجربه با دقت فراوان برای بردن همه چیز در همین مقطع چیده شده بود، یک بحران وجودی است.

این اتفاق همچنین بی‌رحمانه‌ترین یادآوری ممکن بود از اینکه تلاش برای حفظ موفقیت در NBA تا چه اندازه شکننده است. بوستون اکنون باید به نحوی تمرکز کامل کند و روی آنچه ممکن است آخرین بازی فصلش باشد، در مقابل نیکسِ بسیار قدرتمند از نظر فیزیکی، باثبات و مقاوم، متمرکز شود؛ تیمی که در بازی چهارم، 38.1 درصد افنسیو ریباند به دست آورد و بارها سلتیکس را از برنامه‌هایشان و از جایگیری‌هایشان در تمام طول نیمه دوم خارج کرد.

 

دریک وایت گارد سلتیکس درباره بازی پنجم مقابل نیویورک نیکس گفت:

اینطور نیست که ما برای قرار گرفتن در این موقعیت برنامه‌ریزی کرده باشیم. اما شرایط فعلی همین است و ما باید راهی برای پیروزی در بازی پنجم پیدا کنیم.

و به احتمال زیاد آن‌ها باید بدون لیدر خود به کار خود ادامه دهند، کسی که شاید بالاخره بدنش طاقتش تمام شده باشد. طی هشت فصل گذشته، سلتیکس از امتیاز تکیه بر ستاره‌ای بهره‌مند بوده که به ندرت مصدوم می‌شود و تا بازی اول راند اول پلی‌اف امسال، اولین بازی پلی‌آفی خود را از دست نداده بود. از زمانی که او در سال 2017 درفت شد، هیچ بازیکن دیگری حتی نزدیک به مجموع 24,870  دقیقه‌ای که تیتم بازی کرده، نبوده است. در تاریخ NBA، تنها لری برد و هوراس گرانت در هشت سال اول کریر خود دقایق بیش‌تری در پلی‌اف ثبت کرده‌اند.

عملکرد تهاجمی تیتم، تاثیر دو طرفه او (در حمله و دفاع) و قابلیت اطمینان همیشگی‌اش، سنگ بنای تمام دستاوردهای سلتیکس طی این دوره بوده‌اند. این موضوع در روتیشن تیم مازولا در بازی چهارم نمایان بود؛ جایی که تیتم برای اولین بار در بازی در حالی که 10:02 از کوارتر دوم باقی مانده بود، تعویض شد. (مازولا در این فصل چند بار حضور اولیه تیتم در زمین را فراتر از کوارتر اول تمدید کرده است: در پیروزی 8 مارس مقابل لس آنجلس لیکرز که در آن 40 امتیاز در 45 دقیقه کسب کرد و همچنین در یک پیروزی قاطع مقابل ایندیانا پیسرز در 27 دسامبر.)

با این حال، کابوسی که این بار به وقوع پیوست، ممکن است به یک لحظه قبل و بعد تبدیل شود. پارگی آشیل پای راست جیسن تیتم مسیر کوتاه مدت و بلند مدت بوستون را به طرز چشمگیری تغییری می‌دهد. این مصدومیت نابهنگام عملا به یک بازه زمانی چهار ساله پایان می‌دهد که یک قهرمانی NBA، دو حضور در فینال NBA و رکورد 2_8 در سری‌های پلی‌اف کنفرانس شرق به ارمغان آورد.

بررسی جامع پارگی‌های تاندون آشیل و رباط صلیبی در ورزشکاران؛ بخصوص در ورزش بسکتبال

چکیده

پارگی رباط صلیبی قدامی (ACL) و تاندون آشیل از شایع‌ترین آسیب‌ها در میان ورزشکاران هستند که می‌توانند عملکرد حرفه‌ای را مختل و حتی پایان‌بخش دوران ورزشی فرد باشند. در این بخش به بررسی جامع این آسیب‌ها، با تمرکز ویژه بر آسیب تاندون آشیل در ورزش بسکتبال می‌پردازیم و همچنین مکانیسم‌های بروز، راهکارهای تشخیص، روش‌های درمانی و پیشگیری را مورد تحلیل قرار می‌دهیم.

مقدمه

با افزایش مشارکت در فعالیت‌های ورزشی (مخصوصا رقابتی) شیوع آسیب‌های اسکلتی-عضلانی جدی، به‌ویژه در اندام تحتانی و در ناحیه زانو و مچ پا افزایش یافته است. پارگی ACL و تاندون آشیل نه تنها سبب درد و ناتوانی عملکردی می‌شوند، بلکه در صورت عدم درمان مناسب می‌توانند پیامدهای بلندمدت فیزیکی و روانی داشته باشند. شناخت این آسیب‌ها برای ورزشکاران، مربیان، فیزیوتراپیست‌ها و پزشکان ورزشی امری حیاتی است.

آناتومی عملکردی و نقش حیاتی رباط صلیبی قدامی و تاندون آشیل

رباط صلیبی قدامی(ACL): از استخوان ران به درشت‌نی متصل شده و ثبات قدامی-چرخشی زانو را تأمین می‌کند.

تاندون آشیل: قوی‌ترین تاندون بدن، عضلات دوقلو و نعلی را به استخوان پاشنه متصل می‌کند و در حرکت‌های جهشی و دویدن مؤثر است.

آسیب‌شناسی و مکانیسم بروز آسیب‌ها

پارگی ACL:

حرکات ناگهانی پیچشی، توقف سریع، یا برخورد مستقیم

پارگی تاندون آشیل:

حرکات انفجاری، فرود نامناسب، استرس مزمن بدون استراحت

+نکته:

*بیشترین شیوع پارگی ACL در زنان به دلیل تفاوت‌های بیومکانیکی و هورمونی

*بیشترین شیوع پارگی آشیل در مردان ۳۰–۴۰ ساله

*خطر پارگی آشیل و (ACL)در ورزش‌های پرریسک مانند:

فوتبال، اسکی، بسکتبال، هندبال

علائم و نشانه‌ها

آسیب آشیل: صدای “پاپ”، درد ناگهانی پشت مچ پا، ناتوانی در ایستادن روی پنجه.

آسیب ACL: شنیدن صدای “ترق”، تورم سریع زانو، ناپایداری هنگام راه رفتن یا دویدن.

روش‌های تشخیص

معاینات بالینی: تست تامپسون برای آشیل، تست لاچمن و کشوی قدامی برای ACL

تصویربرداری: MRI (برای هر دو آسیب)، سونوگرافی (برای آشیل)

انواع درمان‌های موجود

الف) درمان غیرجراحی

*مناسب برای پارگی‌های جزئی یا افراد کم‌تحرک

*فیزیوتراپی، بریس، تمرینات تقویتی

ب) درمان جراحی

ترمیم یا بازسازی تاندون/رباط با پیوند

+دوره بازتوانی:

آشیل: 6 تا 12 ماه

رباط صلیبی: 9 تا 12 ماه

پارگی تاندون آشیل در ورزش بسکتبال(تحلیل تخصصی)

۱) ویژگی‌های بسکتبال مرتبط با آسیب آشیل

بسکتبال ورزشی با ویژگی‌های زیر است که فشار زیادی به تاندون آشیل وارد می‌کند:

*پرش‌های مکرر (Repetitive jumping)

*توقف و شروع ناگهانی (Stop-start movement)

*زمین سخت و مسابقات فشرده

*فرودهای پرتنش بعد از دانک یا بلاک

۲) مکانیسم‌ آسیب در بسکتبال 

در بسکتبال، بیشتر آسیب‌های تاندون آشیل در لحظه‌هایی رخ می‌دهند که بازیکن:

*برای یک پرش انفجاری برخاسته یا

*پس از یک پرش فرود می‌آید و پای او به‌درستی روی زمین قرار نمی‌گیرد.

۳) مکانیسم های رایج آسیب در بسکتبال:

*فرود نامتعادل با کشش بیش از حد مچ پا و زانوی خم(landing with dorsiflexion)

*انقباض ناگهانی عضله دوقلو در آغاز پرش سریع

*استفاده مکرر و بدون ریکاوری از عضلات ساق پا(استرس تجمعی)

*خستگی عضلانی و عدم توجه به استراحت بین بازی‌ها

*پرتاب ناگهانی به سمت توپ یا سبد (explosive push-off)

*حرکات ناگهانی چرخشی یا تغییر مسیر در حالت سرعت بالا

۴) آمار و داده‌ها:

*در لیگ NBA، از هر 1000 بازیکن، حدود 2–4 نفر پارگی آشیل را تجربه می‌کنند.

*میانگین سن بروز در حرفه‌ای‌ها: ۳۰ تا ۳۵ سال

*تنها حدود 60٪ از بازیکنان پس از جراحی به سطح قبلی عملکرد خود بازمی‌گردند.

*در لیگ NBA، میانگین غیبت ورزشکاران پس از پارگی آشیل حدود 10 تا 12 ماه است و تنها بازیکنانی با ریکاوری اصولی 

و تمرینات هدفمند موفق به بازگشت به سطح قبلی می‌شوند.

*با این حال، درصدی از بازیکنان افت عملکرد قابل توجهی را پس از بازگشت تجربه می‌کنند.

۵) تشخیص، درمان، بازتوانی

تشخیص: تست تامپسون، MRI، سونوگرافی

درمان: در ورزشکاران حرفه‌ای، تقریباً همیشه درمان جراحی به همراه بازتوانی بلند مدت انتخاب می‌شود تا امکان بازگشت به سطح قبلی عملکرد فراهم شود.

بازتوانی مرحله‌ای:

مرحله اولیه (هفته ۱ تا ۶): فاز کنترل التهاب و تورم، بی‌حرکتی نسبی، آغاز حرکات منفعل.

مرحله میانی (هفته ۶ تا ۱۲): فاز بازیابی حرکت و قدرت، تمرینات دامنه حرکتی فعال، تمرینات مقاومتی سبک.

مرحله پیشرفته (ماه ۳ تا ۶): فاز تمرینات جهشی و انفجاری، تمرینات قدرتی، تعادلی، تمرینات پیشرونده برای دویدن و پرش.

بازگشت به بازی (معمولاً ماه ۶ به بعد): فاز بازگشت به مسابقه، تمرینات اختصاصی بسکتبال، ارزیابی عملکرد، تست‌های آمادگی مجدد. 

۶) عوامل خطر ویژه در بسکتبال

کفش نامناسب: کفش‌های فرسوده یا فاقد پشتیبانی کافی می‌توانند جذب ضربه را کاهش دهند.

کمبود تمرینات کششی و قدرتی: بازیکنانی که تمرینات کششی برای عضله دوقلو و نعلی انجام نمی‌دهند، تاندون سفت‌تری دارند که بیشتر مستعد پارگی است.

بازی روی سطوح سخت یا لغزنده: موجب افزایش نیروی واکنشی زمین به تاندون می‌شود.

بالا رفتن سن یا سابقه التهاب مزمن تاندون (تاندینوپاتی آشیل)

۷) پیشگیری:

*گرم‌کردن مناسب

*تمرینات کششی عضلات ساق پا

*کفش مناسب با پشتیبانی قوی

*تمرینات تعادلی و کششی عضله دوقلو و نعلی

*استفاده از تمرینات اکسنتریک (مثل حرکت بالا رفتن آهسته از پله)

*استراحت کافی بین تمرینات و مسابقات

*آموزش نحوه صحیح فرود پس از پرش

اثرات روانی آسیب‌های شدید ورزشی

*اضطراب، افسردگی، ترس از آسیب مجدد

*نیاز به حمایت روان‌شناختی، مشاور ورزشی و آمادگی ذهنی برای بازگشت

راهکارهای عمومی پیشگیری در ورزشکاران

*تمرینات کششی، قدرتی، تعادلی و عصبی-عضلانی

*تغذیه، استراحت کافی و برنامه تمرینی علمی

*غربال‌گری ریسک بیومکانیکی و تمرینات اصلاحی

نتیجه‌گیری

پارگی‌های رباط صلیبی و تاندون آشیل از مهم‌ترین چالش‌های پزشکی ورزشی هستند. در بسکتبال، پارگی آشیل می‌تواند پیامدهای بلندمدت بر عملکرد ورزشکار داشته باشد. آگاهی از مکانیسم‌های خطر، تشخیص به‌موقع، درمان صحیح و تمرینات پیشگیرانه، کلید کاهش آسیب‌ها و حفظ طول عمر ورزشی است.

مطالب مربوطه:

*یک اتفاق علمی عجیب و تاریخی: بازگشت دیمین لیلرد به میادین

منابع:

https://thebalderball.com

بیل سیمنز: قوانین درفت NBA باید حذف شوند

/0 دیدگاه /در , /توسط

آیا یک مسیر جدید و پر چالش در روبروی NBA قرار خواهد گرفت؟

یل سیمنز می‌خواهد قوانین درفت NBA را تغییر دهد زیرا این سیستم را “منسوخ” می‌داند. او ادعا می‌کند که اگر مالک فرنچایزی بخواهد هر تعداد پیک اول درفتی را که در اختیار دارد را ترید کند، باید این توان را داشته باشد.

بیل سیمنز در پادکست The Low Post، ادعا کرد که NBA باید اوضاع را تغییر دهد. نقطه کانونی این پیشنهاد، اجازه دادن به تعداد تریدهایی است که یک مالک یا جنرال منیجر می‌خواهد انجام دهد.

سیمنز فکر می‌کند که زمانه تغییر کرده است و مالکان نباید از تصمیم‌های بی‌پروای خود محافظت شوند. این ژورنالیست تاکید می‌کند که تعداد زیادی در لیگ تحت مواد غیرمجاز قرار نمی‌گیرند و این امر بر تصمیم‌گیری آن‌ها تاثیر می‌گذارد. وی گفت:

آیا می‌توانیم از شر تمام قوانین درفت خلاص شویم؟ ما این قوانین را در دهه 1980 وضع کردیم، زمانی که نیمی از لیگ روی کوکائین بود و مالکان دیوانه‌ای داشتیم که صاحب سالن‌های بولینگ بودند. اکنون مانند سال 1982، ما نیازی به محافظت از مالکان در برابر تصمیم‌هایی که می‌گیرند، نداریم.

بیل سیمنز 54 ساله می‌خواهد شاهد هرج و مرج در لیگ باشد زیرا ادعا می‌کند که اگر مالکی بخواهد 8 پیک اول درفت را ترید کند، لیگ باید این اجازه را به او بدهد. او استدلال می‌کند که اگر آن‌ها به اندازه کافی احمق باشند تا این تصمیم را بگیرند، مالکان حق انجام این کار را با قوانین یا بی‌قوانین اجرا می‌کنند. اگر این کار از طریق ترید کردن پیک‌های اول درفت آینده آن‌ها نیست، پس از طریق پرداخت بیش از حد ارزش بازیکنان است. سیمنز توضیح داد:

اگر کسی بخواهد انقدر احمق باشد که هشت پیک اول درفت را پشت سر هم ترید کند، چه کسی اهمیت می‌دهد؟ به هر حال در نوعی چالش گیر خواهید کرد، همینطور ممکن است پول زیادی (اشاره به لاکچری‌تکس) را بابت بازیکنانی بپردازید که شاید عملکرد قابل قبولی برای شما نداشته باشند. سوال من این است چرا باید مدیران از عواقب تصمیم‌های احمقانه‌ی خود محافظت شوند؟

استدلال سیمنز بر این ایده متمرکز است که اگر مالک تصمیمات ضعیفی بگیرد، به هر طریقی به امتیاز خود آسیب می‌رساند، چه از طریق هزینه‌های بیش از حد برای بازیکنان یا از طریق تریدهای‌ نادرست؛ او مفهوم محافظت از مالکان در برابر اشتباهات خود را به چالش می‌کشد و پیشنهاد می‌کند که لیگ باید به تیم‌ها اجازه دهد تا عواقب اقدامات خود را بدون قوانین سختگیرانه بررسی کنند.

با این حال بسیاری از طرفداران و کارشناسان NBA بر این باورند که چنین اجازه‌ای از سوی لیگ به مالکان باعث تاثیر منفی خواهد شد. آن‌ها استدلال می‌کنند که NBA تجارتی است که بر رقابت و جذابیت همه تیم‌های خود متکی است. اجازه دادن به مالکان برای ترید پیک‌های اول درفت منجر به مشکلاتی بلند مدت فرنچایز می‌شود زیرا بر حضور هواداران، فروش بلیط، پخش شبکه‌های تلویزیونی و تعادل کلی رقابتی لیگ تاثیر می‌گذارد.

“قانون استپین” در سال 1980 از نام تد استپین برگرفته شد، زیرا وی در دهه 1980 با ترید چندین پیک اول درفت، تهدیدی برای کلیولند کاوالیرز بود. و اتحادیه ملی بسکتبال برای جلوگیری از این عملکرد او قانونی را صادر کرد که طبق آن‌ هیچ فرنچایزی در NBA حق این را ندارد که چندین پیک اول درفت متوالی را ترید کند.

بیل سیمنز نیز با نگاه بر قانون استپین، می‌خواهد که اتحادیه ملی بسکتبال وارد فاز جدیدی شود و از هنجارهای سنتی عبور کند تا لیگ به چالش جدی‌تری کشیده شود. مطمئنا این پیشنهاد او طرفداران و مخالفان بسیاری خواهد داشت و باید که اگر چنین تغییری از سوی NBA ایجاد شود، چه پیامدهایی را در پی خواهد داشت.

منابع:

https://thebalderball.com

نتایج لاتاری درفت  2025 NBA؛ کوپر فلگ پیک اول درفت ۲۰۲۵ به طرز معجزه‌آسایی به دالاس رسید

/0 دیدگاه /در , /توسط
پیروزی تاریخی دالاس موریکس در لاتاری درفت ۲۰۲۵ به شکلی عجیب با ترید لوکا دانچیچ به لس آنجلس لیکرز در یک فصل اتفاق افتاد.

در اتفاقی غیرمنتظره و جنجالی، تیم دالاس موریکس با تنها ۱.۸ درصد شانس، برنده لاتاری درفت ۲۰۲۵ لیگ NBA شد و بدین ترتیب حق انتخاب شماره یک در درفت پیش‌رو را کسب کند. این پیروزی، بزرگ‌ترین جهش تاریخ لاتاری NBA محسوب می‌شود؛ چرا که دالاس با ۱۰ پله صعود، از رده یازدهم به صدر رسید. این یعنی بزرگ‌ترین استعداد بسکتبال کالج آمریکا یعنی کوپر فلگ، به احتمال زیاد دوران حرفه‌ای خودش در لیگ را با جرزی دالاس آغاز خواهد کرد.

مشکوک‌ترین لاتاری تاریخ 

اما آنچه بیش از همه نگاه‌ها را به این رویداد معطوف کرده، همزمانی آن با یکی از جنجالی‌ترین تریدهای تاریخ است؛ انتقال لوکا دانچیچ، ستاره سابق موریکس به لس‌آنجلس لیکرز در بهمن‌ماه. تریدی که با انتقاد شدید هواداران و کارشناسان مواجه شد و بسیاری آن را پایان دوران رقابتی بودن دالاس قلمداد کردند. اکنون تنها سه ماه پس از آن انتقال جنجالی، این پیروزی تاریخی در لاتاری باعث شده گمانه‌زنی‌هایی درباره سلامت فرآیند لاتاری و نیت پشت پرده مدیران لیگ شکل گیرد.

نتایج کامل لاتاری درفت ۲۰۲۵

در ادامه این قرعه‌کشی، تیم‌های سن‌آنتونیو، فیلادلفیا سونی سیکسرز و شارلوت هورنتس به ترتیب انتخاب‌های دوم تا چهارم را به‌دست آوردند. این در حالی است که تیم‌های یوتا جز و واشینگتن ویزاردز با وجود داشتن بدترین رکوردها، به ترتیب به انتخاب‌های پنجم و ششم سقوط کردند.

با وجود شادی هواداران موریکس، برخی تحلیلگران و هواداران در شبکه‌های اجتماعی با اشاره به ترید دانچیچ و پیروزی نادر دالاس در لاتاری، نسبت به «تصادفی بودن» نتایج لاتاری و احتمال دخالت لیگ برای بازگرداندن شور و هیجان به تیم‌هایی چون دالاس ابراز تردید کرده‌اند. حال باید دید درفت پیش‌رو و عملکرد احتمالی فلگ در دالاس، این گمانه‌زنی‌ها را تایید یا رد خواهد کرد.

 

در ارتباط با سایر موارد

درفت در مجموع تنها 59 پیک دارد، به این دلیل که نیویورک نیکس به دلیل تحقیقات مربوط به نقض قوانین (tampering) در سال 2022، یکی از پیک‌های راند دوم خود را واگذار کرد. آن تحقیقات مشخص کرد که نیکس “قوانین لیگ مربوط به زمان‌بندی مذاکرات فری ایجنسی این فصل” را به منظور جذب جیلن برانسن نقض کرده است. با توجه به موفقیتی که آن‌ها با برانسن کسب کرده‌اند، احتمالا هیچ حسرتی بابت از دست دادن آن انتخاب ندارند.

درفت 2025 NBA در نیویورک، بلافاصله پس از فینال‌های NBA برگزار خواهد شد. این رویداد به دو روز تقسیم می‌شود؛ راند اول در تاریخ ۲۵ ژوئن در بارکلیز سنتر برگزار می‌شود و راند دوم یک روز بعد، در تاریخ 26 ژوئن برگزار خواهد شد.

کوپر فلگ کیست؟

آشنایی با پیک شماره یک درفت 2025 NBA

قد: ۶ فوت و ۹ اینچ (۲۰۵ سانتی‌متر)
وزن: ۲۰۵ پوند (حدود ۹۳ کیلوگرم)
سن: ۱۸ سال
ملیت: ایالات متحده آمریکا
مقایسه با بازیکنان حرفه‌ای: جیلن جانسن، کوین گارنت

کوپر فلگ، پدیده 206 سانتی‌متری کالج دوک است که از مدت‌ها پیش چهره اصلی درفت امسال محسوب می‌شود. فلگ که با تصمیمی کم‌سابقه یک سال زودتر از دبیرستان فارغ‌التحصیل شد تا در ۱۷ سالگی وارد NCAA شود، فراتر از انتظار ظاهر شد. او با میانگین ۱۹.۲ امتیاز، ۷.۵ ریباند و ۴.۲ اسیست، تقریباً تمام جوایز بازیکن سال را از آن خود کرد و تیمش را تا نیمه‌نهایی NCAA بالا برد.

فرایند پیش از درفت برای کوپر فلگ چندان گسترده نخواهد بود. به جز تمرینات و تست‌های اجباری در NBA combine، پیک شماره یک درفت احتمالا تنها با تیم برنده لاتاری (دالاس موریکس) دیدار خواهد کرد.

فلگ با توانایی‌ فیزیکی خود در فرنت‌کورت، IQ بالا در اسیست‌های هوشمندانه و فعالیت‌های دفاعی بالا، می‌تواند به‌سرعت تاثیر مثبتی در فصل اول خود بگذارد. با این حال، مهارت‌های بال‌هندلینگ، خلق موقعیت و شوت‌زنی (Shot Creation) او با سرعت بالایی در حال پیشرفت هستند. اگرچه توانایی بازی در دوطرف زمین به او کمک می‌کند تا در هر شرایط یا سیستم تیمی جای بگیرد، اما روند پیشرفت بازی با توپ او در دانشگاه دوک نشان می‌دهد که زمان زیادی نخواهد گذشت تا افنسیو تیم حول محور او طراحی شود.

تناسب با تیم:
ترید دانچیچ، دالاس را از داشتن یک ستاره محوری بلندمدت محروم کرد، و کوپر فلگ گزینه‌ای ایده‌آل برای پر کردن این خلأ است. در کوتاه‌مدت، توانایی تمام‌کنندگی فلگ در کنار کایری اروینگ زمانی که او از مصدومیت پارگی رباط صلیبی در ماه مارس بازگردد خودنمایی خواهد کرد.دالاس می‌تواند از ترکیب با سه بازیکن بلندقامت (فلگ، دیویس، لایولی) در فرنت‌کورت استفاده کند، اما این کار فقط زمانی منطقی است که بازیکنان دیگری در زمین باشند که بتوانند خوب شوت بزنند و فضای لازم را برای این بازیکنان بلندقامت ایجاد کنند؛ و این ترکیب صرفا برای تنوع بخشیدن به سبک بازی و نه به عنوان استراتژی اصلی مورد استفاده قرار خواهد گرفت.

منابع:

https://thebalderball.com

https://www.tarafdari.com

مراسم درفت (NBA Draft)؛ چیستی و چگونگی؟

/0 دیدگاه /در , /توسط

مراسم درفت (NBA Draft)؛ چیستی و چگونگی؟

درفت ان‌بی‌ای چیست؟

Draft (درفت) مراسم و رویدادی است که سالی یک بار و از سال ۱۹۴۷ به بعد در لیگ NBA به منظور انتخاب شدن بازیکنان واجد شرایط جهت حضور در لیگ NBA از سوی تیم ها حاضر در این لیگ برگزار می شود.

رویدادی که در آن تیم‌ها از اتحادیه ملی بسکتبال می‌توانند بازیکنان واجد شرایط را برای پیوستن به لیگ انتخاب کنند. این بازیکن ها معمولاً بازیکنان بسکتبال دانشگاهی و در برخی موارد استثنا دبیرستانی هستند هرچند که بازیکنان خارجی نیز می‌توانند بین واجد شرایط‌ها برای انتخاب شدن قرار بگیرند. بازیکنان دانشگاهی که چهارسال در لیگ دانشگاهی بازی کنند به طور اتوماتیک برای انتخاب، واجد شرایط محسوب می‌شوند؛ ولی کسانی که به اصطلاح تازه‌کار محسوب می‌شوند باید خود را به عنوان واجد شرایط اعلام کنند و مسابقات دانشگاهی را ترک کنند. بازیکنان بین‌المللی در سن ۲۳ سالگی به طور اتوماتیک واجد شرایط محسوب می‌شوند ولی بازیکنان جوانتر از ۲۲ سال باید اعلام آمادگی کنند.

در Draft (درفت) به طور کلی ۶۰ بازیکن طی دو راند که در هر راند ۳۰ بازیکن انتخاب می شوند، می توانند وارد تیم های لیگ NBA شوند. ضمن اینکه به هر انتخاب در درفت Pick گفته می شود.

لاتاری درفت چیست؟

از آن جایی که بازیکنانی با عملکرد و توانایی بهتر در انتخاب های ابتدایی انتخاب می شوند، لیگ NBA برای تیم های ضعیف که نتوانستند در فصل گذشته به پلی آف راه پیدا کنند، مراسمی را تحت عنوان Draft Lottery برگزار می کند و انتخاب های اول تا چهارم را براساس یک قرعه‌کشی به این تیم ها می‌دهد. در لاتاری هرچقدر رتبه تیم پایین‌تر باشد (که نشان‌دهنده ضعیف‌تر بودن تیم است) شانس بیشتری را برای آن در نظر می‌گیرند.

لازم به ذکر است درفت تنها مربوط به بسکتبال آمریکا نیست و در اکثر لیگ های حرفه‌ای آمریکا از جمله NFL ،NHL، MLB، MLS برگزار می شود.

 بهترین درفت‌های تاریخ NBA

1. درفت ۱۹۸۴

این درفت یکی از بهترین‌ها در تاریخ NBA محسوب می‌شود. بازیکنان برجسته‌ای مانند:

  • مایکل جردن (انتخاب سوم)

  • هاکیم اولاجووان (انتخاب اول)

  • چارلز بارکلی (انتخاب پنجم)

  • جان استاکتون (انتخاب شانزدهم)Diario AS

همگی در این درفت وارد لیگ شدند و تأثیرات عمیقی بر تاریخ NBA گذاشتند.

2. درفت ۱۹۹۶

این درفت نیز به‌عنوان یکی از قوی‌ترین درفت‌های تاریخ شناخته می‌شود. بازیکنان برجسته‌ای مانند:

  • کوبی برایانت (انتخاب سیزدهم)

  • آلن آیورسن (انتخاب اول)

  • استیو نش (انتخاب پانزدهم)

  • ری آلن (انتخاب پنجم)

همگی در این درفت وارد لیگ شدند و دوران حرفه‌ای موفقی داشتند.

3. درفت ۲۰۰۳

این درفت نیز به‌عنوان یکی از بهترین‌ها شناخته می‌شود. بازیکنان برجسته‌ای مانند:

  • لبران جیمز (انتخاب اول)

  • دوین وید (انتخاب پنجم)

  • کارملو آنتونی (انتخاب سوم)

  • کریس باش (انتخاب چهارم)

همگی در این درفت وارد لیگ شدند و تأثیرات قابل توجهی بر تیم‌های خود داشتند.

 

درفت‌های تأثیرگذار دیگر

4. درفت ۲۰۰۹

در این درفت، استفن کری توسط گلدن استیت وریرز در انتخاب هفتم برگزیده شد. او با تغییر سبک بازی و تأکید بر شوت‌های سه‌امتیازی، تأثیر عمیقی بر بسکتبال مدرن گذاشت.

5. درفت ۲۰۰۲

در این سال، یائو مینگ به‌عنوان اولین بازیکن بین‌المللی بدون تجربه کالج آمریکایی، در انتخاب اول توسط هیوستون راکتس برگزیده شد. او نقش مهمی در جهانی‌سازی NBA و افزایش محبوبیت بسکتبال در چین داشت

مطالب مربوط:

*بیل سیمنز: قوانین درفت NBA باید حذف شوند

منابع:

https://shahriyarbc.ir

https://www.tarafdari.com

بسکتبال ایران در مسابقات انتخابی جام جهانی با اردن، سوریه و عراق همگروه شد

/0 دیدگاه /در , /توسط

به گزارش روابط عمومی فدراسیون بسکتبال، قرعه‌کشی مسابقات انتخابی جام جهانی ۲۰۲۷ انجام شد. تیم ملی مردان ایران در گروه C این رقابت‌ها با تیم‌های اردن، سوریه و عراق همگروه شد. 

گروه بندی کامل این مسابقات به شرح زیر است:

گروه A 

استرالیا، نیوزلند، فیلیپین و گوام

گروه B 

ژاپن، چین، کره، چین تایپه

گروه C

ایران، اردن، سوریه، عراق

گروه D 

لبنان، عربستان سعودی، هند، قطر

در مرحله اول انتخابی رقابت‌های جام جهانی بسکتبال ۲۰۲۷ قطر، ۴ تیم حاضر در هر گروه به صورت رفت و برگشت در ۶ بازی و ۳ پنجره انتخابی به مصاف هم خواهند رفت. این ۳ پنجره به ترتیب در آذر ماه سال ۱۴۰۴، اسفند ماه سال ۱۴۰۴ و تیر ماه سال ۱۴۰۵ برگزار خواهند شد. در پایان دور اول، ۳ تیم برتر هر گروه راهی مرحله دوم انتخابی جام جهانی می‌شوند و در ۲ گروه ۶ تیمی برای راهیابی به جام جهانی ۲۰۲۷ تلاش می‌کنند.

منابع:

http://iribf.ir

اخبار لژیونرهای بسکتبال

/0 دیدگاه /در , /توسط

یخچالی بهترین بازیکن سری یک چهارم نهایی لیگ ProA آلمان

به گزارش روابط عمومی فدراسیون بسکتبال، بهنام یخچالی ستاره ایرانی تیم گلادیاتورز تریر با عملکرد درخشان خود در مرحله یک چهارم نهایی لیگ ProA آلمان، به عنوان بهترین بازیکن تقابل تریر و توبینگن در این مرحله انتخاب شد. تیم تریر در این سری موفق شد با نتیجه ۳ بر ۱ از سد توبینگن عبور کند و بهنام یخچالی در این چهار بازی با ثبت میانگین ۱۷ امتیاز، ۴.۳ پاس گل، ۵ ریباند، ۱.۵ توپ ربایی و کارایی ۱۹.۸، نقش به سزایی در صعود تیم خود به مرحله نیمه نهایی ایفا کرد و به عنوان بهترین بازیکن این سری انتخاب شد.

تیم بسکتبال گلادیاتورز تریر در مرحله نیمه نهایی لیگ ProA آلمان به مصاف تیم هاگن خواهد رفت.

منابع:

http://www.iribf.ir

 

اطلاعیه ثبت نام دوره عملی مربیگری رنگ سبز بسکتبال (ارتقاء مربیگری درجه ۲ به درجه ۱)

/0 دیدگاه /در , /توسط
به گزارش روابط عمومی فدراسیون بسکتبال، دوره مربیگری رنگ سبز (درجه ۱) به میزبانی هیئت بسکتبال استان فارس در شهر شیراز برگزار خواهد شد. این دوره از تاریخ ۷ خرداد ۱۴۰۴ آغاز و تا ۱۲ خرداد ۱۴۰۴ ادامه خواهد داشت.

شرایط ثبت نام:

واجدین شرایط از ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۴ تا ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۴ فرصت دارند تا با مراجعه به سامانه ملی بسکتبال مدارک لازم را بارگذاری و ثبت نام اولیه را انجام دهند. ثبت نام نهایی پس از تأیید مدارک توسط کمیته آموزش فدراسیون و پرداخت هزینه دوره صورت خواهد گرفت.

 

مدارک و الزامات ثبت نام: 

داشتن گواهینامه مربیگری درجه ۲ 

 گذشت سه سال از تاریخ صدور گواهینامه درجه ۲  

 ارائه گواهی حداقل سه سال همکاری و فعالیت مستمر مربیگری از سوی هیئت استان  

 ثبت نام و دریافت کدرهگیری از سامانه ملی بسکتبال  

 هزینه ثبت نام: ۸ میلیون تومان

 

 توجه: 

 عدم بارگذاری کامل مدارک منجر به عدم تأیید و ثبت نام در دوره خواهد شد.  

 به دلیل ظرفیت محدود، اولویت با افرادی است که مدارک خود را به‌طور کامل بارگذاری و ثبت نهایی کرده‌اند.  

 

برای کسب اطلاعات بیشتر، لطفاً به سامانه ملی بسکتبال مراجعه نمایید.

منابع:

http://www.iribf.ir

نخستین پیروزی طبیعت در سوپر لیگ غرب آسیا

/0 دیدگاه /در , /توسط

تیم طبیعت در نخستین دیدار سوپر لیگ غرب آسیا مقابل القادسیه به پیروزی رسید.

به گزارش روابط عمومی فدراسیون بسکتبال، نخستین دیدار تیم طبیعت اسلامشهر در مسابقات سوپر لیگ غرب آسیا مقابل تیم القادسیه کویت برگزار شد. شاگردان شاهین‌طبع در این دیدار با نتیجه ۱۱۲ بر ۸۵ به پیروزی رسیدند. 

نتایج چهار کوارتر این دیدار به شرح زیر است:

کوارتر اول: ۲۲ – ۱۹ / طبیعت

کوارتر دوم: ۲۸ – ۲۵ / طبیعت

کوارتر سوم: ۳۲ – ۲۰ / طبیعت

کوارتر چهارم: ۳۰ – ۲۱ / طبیعت

لمون با کسب ۴۵ امتیاز، ۶ ریباند، ۸ پاس گل، ۴ توپ ربایی و تاثیرگذاری ۵۲ بهترین بازیکن این دیدار بود.

شایان ذکر است، تیم طبیعت اسلامشهر در دومین دیدار خود روز پنج‌شنبه ۲۵ اردیبهشت ماه ساعت ۲۱:۱۵ به مصاف تیم شباب الاهلی امارات خواهد رفت.

منابع:

http://www.iribf.ir

فلسفه بسکتبال 3×3 از دیدگاه ولادا جوروویچ

/0 دیدگاه /در , /توسط

ولادا جوروویچ از جمله مربیان بزرگ بسکتبال اروپا است که از سال 1973 تا 2019 در مربیگری فعالیت کرده است؛ او فلسفه و دیدگاه منحصر به فردی درباره بسکتبال سه به سه دارد که در این مطلب به آن پرداخته‌ایم.

 

دیدگاه شماره ۱ – بسکتبال 3×3 یک ورزش متفاوت با بسکتبال ۵ علیه ۵ است

اگر یک بازیکن فوتبال موفق را به زمین فوتسال ببرید، شاید آن طور که باید عملکردی مشابه با زمین بزرگ فوتبال را به نمایش نمی‌گذارد؛ به این دلیل که این یک ورزش متفاوت است. اما این بهترین راه آماده‌سازی و پیشرفت از طریق همین فضای محدود است؛ به عبارت دیگر بسکتبال 3×3 علاوه بر اینکه خود یک ورزش جداگانه و مستقل است، بهترین راه برای پیشرفت و آماده‌سازی در بسکتبال ۵ علیه ۵ است.

شاید بهترین زمانی که می‌توان به سراغ بسکتبال 3×3 رفت (برای بازیکنانی که فعالیت اصلی‌شان بسکتبال ۵ علیه ۵ است) بعد از پایان فصل و در Off Season است؛ یعنی بازیکنان به جای اینکه به خانه بروند و هیچ‌کاری انجام ندهد، می‌توانند در کنار تمریناتی که در این بخش از فصل دارند، به بسکتبال 3×3 هم مشغول شوند.

یادتان باشد که شما در این ورزش باید در فضای محدودتر نسبت به بسکتبال ۵ علیه ۵ سریعترین تصمیمات را بگیرید. ما در این ورزش به جای ۲۴ ثانیه، ۱۲ ثانیه مالکیت توپ داریم و باید در این مدت بهترین و سریعترین عملکرد را به نمایش بگذاریم. این تغییرات و محدودیت‌ها موجب خواهد شد تا شما در بسکتبال ۵ علیه ۵ یک بازیکن موفق‌تر، سریع‌تر و با ارزش‌تر برای تیم خودتان باشید.

دیدگاه شماره ۲ – بسکتبال 3×3 مناسب‌ترین رشته برای کشورهای کوچک است

در کشورهای کوچک یا حتی کشورهای بزرگ و ثروتمند که هزینه‌ای برای بسکتبال نمی‌کنند، این ورزش بسیار به صرفه و جمع و جور است. مدت بازی‌ها بسیار کوتاه است. خود مسابقات در ۱۰ دقیقه برگزار می‌شود و شاید یک تورنومنت نهایت ۲ الی ۳ روز بیشتر زمان نبرد؛ اما در همین مدت کوتاه تیم‌ها می‌توانند تعداد قابل توجه‌ای بازی کنند.

از نظر سفر، هزینه اقامت، مدت زمان درگیر بودن یا حتی برگزاری تمرین با افراد کمتر به دلیل محدودیت تعداد بازیکنان در این ورزش، هزینه‌های آن به نسبت بسکتبال ۵ علیه ۵ بسیار کمتر و به صرفه‌تر است. این به صرفه بودن برای باشگاه‌های کوچک بسیار مفید است تا در شرایطی که نمی‌توانند بازیکنان خود را در شرایط مسابقه ۵ علیه ۵ قرار دهند، به رقابت‌های 3×3 ببرند و آن‌ها را تا حد امکان درگیر بازی و مسابقه کنند.

علاوه بر این، معمولا این ورزش در محیط‌های عمومی، اجتماعی و فضای باز برگزار می‌شود و بیننده‌های بسیاری را به خود جلب می‌کند. به همین دلیل می‌تواند بهترین فرصت و موقعیت برای اسپانسرها باشد تا در یک فضای کاملا عمومی کار خود را تبلیغ و در عین حال به گسترش ورزش و بسکتبال هم کمک کنند.

دیدگاه شماره ۳ – نبودن مربی در مسابقه 3×3 تصمیمی هوشمندانه برای این ورزش است

در بسکتبال 3×3 مربی نمی‌تواند در مسابقات تیم خود را مربیگری و راهنمایی کند. این موجب خواهد شد تا بازیکنان در شرایطی که مربی وجود ندارد و تصمیمات همگی بر عهده خودشان است تفکر، دید و هوش بسکتبالی خود را تقویت کنند.

این نبود مربی باعث می‌شود تا به طور کلی بازیکنان از نظر تصمیم‌گیری و عملکرد تا حد ممکن مستقل و به بازیکنانی پخته و با دانش تبدیل شوند.

از دید من (ولادا جوروویچ) بازیکنان نباید مانند آدم‌آهنی همیشه تحت فرمان مربی باشند و از خودشان هیچ هوشی به خرج ندهند. در بسیاری از مسابقات حساس می‌بینیم که Player Maker که اغلب گاردها هستند به مربی نگاه تا سیستم بازی را براساس سیگنال مشخص کنند. آن‌ها بدون آگاهی به علت اعلام این سیگنال و برنامه بازی از سوی مربی، به سایر بازیکنان هم آن را اعلام می‌کنند.

من (ولادا جوروویچ) از این بازی خوشم نمی‌آید. چون معتقدم آن‌ها مثل یک سرباز فقط به مربی گوش می‌دهند و هیچ تفکری برای ایجاد و خلق اتفاقات جدید به صورت مستقل ندارند؛ آن‌ها بازیکن هستند، اختیار خودشان را دارند و باید یک کاری از دید خودشان به تنهایی هم انجام دهند.

به همین دلیل است که من معتقدم بسکتبال 3×3 یک ورزش خوب و فوق‌العاده است؛ چون مربی در تمرین حضور دارد، تاثیرش را بر روی تیم هم از نظر تاکتیکی و هم از نظر تکنیکی می‌گذارد و در یک جمله کارش را به بهترین شکل پیش از مسابقه برای تیم و بازیکنانش می‌کند اما در مسابقه جایی ندارد و از درخواست تایم‌اوت تا مدیریت بازی و گرفتن تمامی تصمیمات همگی برعهده خود بازیکنان است.

دیدگاه شماره ۴ – بسکتبال 3×3 تقابل با زمان است

برخلاف بسکتبال ۵ علیه ۵ که شما زمان مناسبی دارید تا برنامه بازی خود را در حمله اعلام کنید، در بسکتبال 3×3 وقت شما بسیار محدود است و باید خیلی سریع بازی کنید و تصمیم بگیرید.

این اتفاق باعث خواهد شد تا بازیکنان قدرت تصمیم‌گیری‌شان را در کمترین زمان ممکن تقویت کنند و بتوانند با افزایش تمرکز و دقت به بازیکنانی تیزهوش با عکس‌العمل بالا تبدیل شوند.

دیدگاه شماره ۵ – بسکتبال 3×3 بیشترین موقعیت بازی تک به تک را فراهم می‌کند

براساس یک تحقیق گسترده از بسکتبال 3×3، به طور کلی ۵۰ درصد از شرایط حمله در این ورزش به صورت ۱ علیه ۱ است؛ پدیده‌ای که برای بسکتبال ۵ علیه ۵ بی‌نظیر است.

در برخی کشورها (که به گفته جوروویچ اسپانیا هم شامل آن می‌شود) بازیکنانی وجود ندارند که در سطح بالا بتوانند از سد یار مقابلشان در بازی ۵ علیه ۵ عبور کنند. اتفاقی که در کشورهایی مانند لهستان، اسلوونی یا چک به مراتب دیده می‌شود و علت آن وجود بسکتبال در سطح شهرها و برپایی مداوم فستیوال‌های بسکتبال سه علیه سه است؛ حتی پیش از زمانی که 3×3 از سوی فیبا به یک ورزش تبدیل شود و آن زمان بسکتبال خیابانی رواج داشت.

این پایه و Fundamental بسکتبال است؛ اگر شما نتوانید در بازی تک به تک موفق باشید، در بسکتبال بازیکن موفق و خوبی نخواهید بود.

دیدگاه شماره ۶ – بهترین موقعیت برای تقویت شوت در مسابقه به واسطه بسکتبال 3×3 رخ می‌دهد

در ادامه همان تحقیق از بسکتبال 3×3، مشخص شد که ۳۰ درصد دیگر از شرایط حمله به شوت اختصاص دارد که در اکثر مواقع شوتِ در حال حرکت است نه به صورت ایستاده و Standing Shot! به همین دلیل شما می‌توانید در این ورزش شوت خودتان را در مسابقه تقویت کنید.

بی‌شک تمرینات انفرادی شوت مفید هستند و می‌تواند به پیشرفت بازیکنان بسیار کمک کند. اما اینکه بازیکنان بتوانند در شرایط مسابقه مهارت خود را تقویت کنند (برای اطلاعات بیشتر در این رابطه به مطلب “تمرین در شرایط مسابقه؛ مهم اما نیازمند درک” بروید) صدها برابر بهتر از تمرینات خشک و ساده است.

بسکتبال 3×3 یک بازی قابل دسترس و جمع و جور است که شما می‌توانید مهارت‌های خود را در آن تقویت کنید و قطعا اقدام به شوت یکی از مهمترین مهارت‌ها به حساب می‌آید.

دیدگاه شماره ۷ – بازی همراه با Screen کمتر از چرخش توپ و شوت

۲۰ درصد باقی‌مانده آن تحقیق به بازی ۲ علیه ۲ یا بازی همراه با Screen اختصاص دارد. این بدین معناست که بازی یا براساس شوت یا براساس چرخش توپ و مهارت فردی است و کمتر اتفاق می‌افتد که ما شاهد Screen در بازی باشیم. این به دلیل بازی زمان کم و محدودی است که در اختیار بازیکنان در هر فاز مالکیت گذاشته شده است.

در بازی ۵ علیه ۵ به جز بازیکنی که Screen را می‌گذارد و بازیکنی که Screen را دریافت می‌کند، سه بازیکن دیگر هم در شرایط Spacing و فضاسازی حضور دارند که می‌توانند در این روند تاکتیکی تاثیرگذار باشند ولی در بازی سه علیه سه تنها یک بازیکن جز آن دو بازیکن حضور دارند. اما با این حال، همین درصد کم هم به بازیکنان کمک می‌کند تا در بازی همراه با Screen پیشرفت داشته باشند.

دیدگاه شماره ۸ – در بسکتبال 3×3 مفهوم Transition (انتقال) متفاوت با بسکتبال ۵ علیه ۵ است

در بازی ۵ علیه ۵ ما چهار مفهوم حمله، دفاع، ضدحمله (Fastbreak) و انتقال را داریم؛ اما در بازی ۳ علیه ۳ ما مفهومی تحت عنوان Fastbreak نداریم و به همین جهت خیلی به ندرت یا شاید حتی بتوان گفت اصلا با امتیازآوری ساده و در شرایط آسان نخواهیم داشت و بازیکنان همواره با بازیکنان تیم حریف روبرو هستند.

نکته جالب در فلسفه بسکتبال 3×3 وجود انتقال در آن است. انتقال در بسکتبال 3×3 سریعترین از آن چیزی که در بسکتبال ۵ علیه ۵ رخ می‌دهد، اتفاق می‌افتد. بازیکنان سریعا نقش‌شان از حمله به دفاع و بالعکس جابجا می‌شود و باید به نسبت خط سه امتیازی یک انتقال را داشته باشند؛ این موضوع باعث خواهد شد تا در همین ۱۰ دقیقه به نظر کوتاه بازیکنان فعالیت‌بدنی بیشتر و سنگین‌تری به نسبت بسکتبال ۵ علیه ۵ داشته باشند.

دیدگاه شماره ۹ – بسکتبال 3×3 سنگین‌تر و پرفشارتر از بسکتبال ۵ علیه ۵ از نظر فیزیولوژیکی

در بازی ۵ علیه ۵ علاوه بر شما ۴ هم‌تیمی دیگر در زمین حضور دارند تا در دفاع و حمله نصف زمین شرکت داشته باشند و با توجه به فضاسازی‌های موجود و باز بازی کردن، تحرک کمتری رخ می‌دهد. علاوه بر این‌ها ۷ بازیکن دیگر بر روی نیمکت هستند تا جایگزین ۵ بازیکن داخل زمین شوند. تعداد تایم‌اوت‌ها، متوقف شدن‌های مکرر بازی و بسیاری از این موارد موجب شده است تا بازیکنان به نسبت بسکتبال 3×3 خستگی کمتری را در مدت ۱۰ دقیقه یک کوارتر تجربه کنند.

در بسکتبال 3×3 بازیکنان مدام درحال تحرک هستند، انتقال آن‌ها همان‌طور که گفته شده بسیار زود رخ می‌دهد. تعداد بازیکنان در نصف زمین کمتر است و فضای بیشتری برای حرکت و تحرک دارند. تعداد تعویضی‌ها فقط ۱ بازیکن است و اگر بازیکنی مصدوم شود عملا سه بازیکن درون زمین باید کامل بدون وجود بازیکن تعویضی بازی کنند.

به همین جهت ما معتقدم هستیم که علاوه بر بحث مهارتی و تکنیکی، بسکتبال 3×3 به آماده‌سازی بدنی و جسمانی بازیکنان هم کمک بسیار زیادی می‌کند و همچنان باید تاکید کنیم که بسیار برای Off Season مناسب و مفید است.

دیدگاه شماره ۱۰ – چهار اتفاقی که موجب پیروزی در بسکتبال 3×3 می‌شود؛ اصل مهم RFTL

۱- ریباند کردن (Rebounding): در چنین بازی سریع و محدودی، ریباند کردن از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است. هر تیمی که بتواند اقدام‌های ناموفق را از آن خود کند، شانس بیشتری نسبت به حریف دارد تا کسب امتیاز کند. پس به سادگی هرچقدر ریباند بیشتر باشد شانس و موقعیت گل‌زدن هم بیشتر می‌شود و در این شرایط می‌توان اقدام‌های بیشتری داشت و در صورت داشتن دقت در این اقدام‌ها به پیروزی رسید.

با توجه به خاصیتِ این شکل از بازی که علاوه بر پایان زمان بازی، تیمی که زودتر به امتیاز ۲۱ برسد برنده رقابت است، هر اقدام و گل بسیار مهم و با اهمیت است. پس باید تلاش شود تا مالکیت توپ را به دست آورد.

۲- پرتاب‌های آزاد (Free Throws): برای درک بهتر اشاره می‌کنم به خاطره‌ای یک مسابقه اروپایی؛ تیم من با ۱ امتیاز اختلاف بازنده مسابقه شد و در آن بازی ما از ۲۲ پرتاب آزاد ۱۱ پرتاب موفق (۵۰ درصد) داشتیم. بعد از بازی در کنفرانس خبری گفتم:

بازی سختی داشتیم اما ما به پرتاب‌های آزادی که به ثمر نرساندیم باختیم. ما ۵۰ درصد پرتاب آزاد را تبدیل به امتیاز نکرده‌ایم.

بعد از من مربی تیم مقابل که فرانسوی بود گفت:

من حرف مربی تیم روبرو را درک نمی‌کنم! ما هم ۵۰ درصد پرتاب‌های آزاد خودمان را گل نکرد‌ه‌ایم اما پیروز شدیم. پس مشکل از این نیست.

اما آن‌ها ۱۰ پرتاب آزاد به دست آوردند و ۵ پرتاب موفق داشته‌اند. این در شرایطی است که ما هم پرتاب‌های ناموفق‌مان ۵۰ درصد بود با این تفاوت که ما ۱۱ پرتاب گل نکرده بودیم و آن‌ها ۵ پرتاب!

این تفاوت تفکر مربیان است که بسکتبال و آمار را چگونه درک می‌کنند و می‌دانند.

در یک بازی که تنها ۱۰ دقیقه زمان دارید و هر تیمی زودتر به امتیاز ۲۱ برسد برنده بازی است، تک تک امتیازات و موقعیت‌ها ارزشمند هستند پس تیمی که پرتاب آزاد موفق داشته باشد برنده بازی خواهد بود. این قانون در بسکتبال ۵ علیه ۵ هم با اهمیت است.

۳- توپ‌های از دست رفته (Turnovers): از دیدگاه من اگر شما بین ۱۰ تا ۱۲ توپ را در بازی 3×3 از دست بدهید نمی‌توانید برنده بازی باشید! به طور کلی اگر شما توپ را از دست بدهید عملا در آن بازی مرده‌اید. این یعنی یک موقعیت خودتان را تقدیم به حریف کرده‌اید و باید مراحل زیر را طی کنید:

الف) بجنگید تا توپ برای تیم حریف گل نشود

ب) بجنگید تا مجدد مالک توپ شوید

پ) بجنگید تا گل بزنید.

هر باری که توپ را از دست بدهید باید مجدد این مراحل را تکرار کنید و اگر در تمامی آن‌ها موفق باشید تازه به امتیازآوری می‌رسید.

۴- شانس (Luck): مواردی در بسکتبال هستند که در کنترل تیم ما یا حتی تیم حریف نیستند و وابسته با شانس هستند. این می‌تواند داوری باشد! این بدین معنا نیست که داوری به نفع یا به ضرر ما از عمد سوت بزند. منظور این است که ممکن است داوری بنا به شرایطش در بازی صحنه‌ای را درست نبیند و اشتباه سوت بزند! او یک انسان است و همانند همه ما می‌تواند اشتباه کند اما اینکه این اشتباه به نفع یا به ضرر ما باشد بستگی با شانس دارد.

یا به عنوان مثال بازیکن بدون هیچ دقت و تمرکزی توپی را از نیمه یا حتی عقب‌تر پرتاب می‌کند و توپ بعد از برخورد به نوک حلقه به هوا می‌رود و بعد از دو سه بار چرخیدن دور سبد وارد سبد می‌شود.

اما اگر درست بازی کنید، شرایط را برای خودتان فراهم کنید و بازی را به شکلی پیش ببرید که اتفاقات به درستی برای شما رخ دهد، این اتفاقاتِ شانسی هرگز نمی‌تواند مانع پیروزی شما شود!

جمع‌بندی

به طور کلی ورزش بسکتبال 3×3 به خودی خود یک ورزش متفاوت با بسکتبال ۵ علیه ۵ است اما در عین حال می‌تواند به پیشرفت بازیکنان برای عملکرد بهتر در بسکتبال ۵ علیه ۵ کمک کند.

این ورزش جذاب و خاص که هدف اصلی آن گسترش بسکتبال در جامعه و شناخت بیشتر مردم با این رشته ورزشی است، صرفا برای نمایش و رقابت نیست و می‌تواند بهترین فضای تمرینی آن هم در شرایط مسابقه برای بازیکنان باشد.

علاوه بر این نقش مربیان اگرچه در این ورزش و در هنگام برگزاری مسابقه به چشم نمی‌آید اما باید به خوبی بتوانند به پیشرفت بازیکنان این رشته کمک کنند و در برنامه‌ریزی تاکتیک‌های تیمی بهترین عملکرد را داشته باشند؛ چرا که بازیکنان نمی‌توانند در مسابقه از نکات مربیان خود بهره ببرند و باید آنقدر به تمرکز و دقت در کارهای تیمی برسند که بتوانند از پس کارها به تنهایی بربیایند که این اون موجب خواهد شد تا بازیکنان از خلاقیت و هوش بالای بسکتبالی بهره‌مند شوند.

منبع:

https://shahriyarbc.ir

تفاوت های مهم بسکتبال 3X3 نسبت به بسکتبال پنج علیه پنج

/0 دیدگاه /در , /توسط

اکثریت افراد، بسکتبال را در قالب پنج علیه پنج تجربه کرده اند و بیشتر آموزش هایی که دیده اند برای استفاده در این سبک از بسکتبال بوده است. بسیاری از این دانش و آموخته های کسب شده بی شک کاربردی و قابل استفاده در بسکتبال 3X3 است؛ اما به دلیل برخی از تفاوت ها، نیاز است تا از دانش و آموخته های جدید پیروی شود تا بتوان در بسکتبال 3X3 موفق ظاهر شد.

در این مطلب قصد داریم تا به چند تفاوت مهم و ضروری مابین بسکتبال اورجینال (۵ علیه ۵) و بسکتبال 3X3 اشاره کنیم که دانستن آن ها باعث می شود تا شما بتوانید این دو سبک از بسکتبال را به شکلی جدا از هم بدانید و برای بسکتبال 3X3 به دنبال دانش جدیدی باشید تا با فرا گرفتن آن عملکرد بهتری از خود ارائه دهید.

محیط، کفپوش و توپ

فارغ از ایونت های سالنی، اکثریت مسابقات بسکتبال 3X3 در محیط باز (خارج از سالن) با کفپوش و توپ ویژه 3X3 برگزار می شود. از همین رو باید به چند نکته اساسی و مهم توجه کرد:

بازی در فضای باز دارای چالش های متفاوتی است که بازیکنان باید خود را برای آن آماده کنند. جریان باد، نور خورشید و سایه روشن های زمین در ایونت های روزانه در محل غیر مسقف این چالش را برای بازیکنان ایجاد می کند تا فضای متفاوتی را نسبت به بازی در سالن تجربه کنند. علاوه بر این بازیکنان هنگام دویدن و انجام انواع حرکات مختلف به دلیل باز بودن فضا، فشار بیشتری را برای مقابله با هوا تجربه می کنند؛ اگرچه این فشار هوا ناچیز است اما در طولانی مدت و در شرایطی که بازیکن دچار خستگی است، می تواند تاثیر خود را بر عملکرد او بگذارد. به همین جهت بازیکنان می بایست علاوه بر تمرین در فضای باز و عادت کردن به آن، بدن خود را از نظر استقامت و تنفس ارتقا دهند. ناگفته نماند با توجه به اینکه بسکتبال 3X3 ورزش جدیدی محسوب می شود، تحقیقات علمی کمتری بر روی آن انجام شده است و به همین دلیل نمی توان از نظر علمی به موضوع فشار هوا اشاره کرد و صرفا باید براساس تجربیات بازیکنان در سطوح مختلف استناد کرد.

علاوه بر محیط، دو عامل کفپوش و توپ در بسکتبال 3X3 نیاز به توجه ویژه ای دارد. جدا از ایونت هایی که همانند بسکتبال خیابانی بر روی آسفالت برگزار می شود، کفپوش استاندارد بسکتبال 3X3 تفاوت های زیادی با کفپوش سالنی دارد. این کفپوش که کمی نرم تر از کفپوش سالنی است، چسبندگی بیشتری دارد و به طور کلی اصطکاک بیشتری با کفش بازیکنان و توپ ایجاد می کند. به همین جهت بازیکنان این امکان را دارند تا فعالیت های خود را کنترل شده تر به نمایش بگذارند. علاوه بر این زیرسازی کورت بسکتبال 3X3 به مراتب متفاوت تر از کفپوش سالنی است و به همین دلیل حرکت هایی مانند پریدن، فرود آمدن و دویدن در بسکتبال 3X3 می تواند تجربه متفاوت تری داشته باشد؛ البته این تفاوت ها می تواند بسیار اندک و ناچیز باشد اما برای افرادی که قصد دارند تا به حرفه ای ترین شکل ممکن این ورزش را دنبال کنند می بایست به کوچک ترین جزئیات دقت شود.

اما شاید تفاوت بزرگ از نظر ابزار و تجهیزات بسکتبال 3X3، توپ آن باشد. توپی که هم وزن توپ ۷ بسکتبال اورجینال است اما سایز و اندازه آن معادل توپ ۶ است. این تفاوت موجب می شود تا بازیکنان به واسطه آن بتوانند حرکات نمایشی را همانند دانک آسان تر انجام دهند و 3X3 را به ورزشی جذاب تر تبدیل کنند. این تفاوت تنها به اندازه توپ محدود نمی شود و جنس توپ 3X3 به شکلی است که چسبندگی بیشتری را با دست بازیکنان و کفپوش ایجاد می کند و همین باعث می شود تا دریبل زدن و به دنبال آن حرکت بازیکنان سریعتر شود.

اما شاید مهمترین تاثیرگذاری در عملکرد بازیکن به واسطه تفاوت اندازه و جنس مربوط به کنترل راحت تر توپ باشد. بازیکنان به واسطه ابعاد کوچک تر و جنسِ دارای چسبندگی بیشترِ توپ می توانند توپ 3X3 را بهتر از توپ اورجینال بسکتبال بر روی کفپوش سالن کنترل کنند. همین موضوع باعث شده است تا بسکتبال 3X3 به ورزشی سرعتی تبدیل شود.

زمان و اندازه زمین

در مباحث آمادگی جسمانی و بدنسازی، دانستن مدت زمان و میزان فشار هر فعالیت از اهمیت بالایی برخوردار است. در بسکتبال اورجینال بازیکنان می بایست به طور مداوم اقدام به زدن استارت های سریع کنند و موقعیت خود را از دفاع به حمله و بلعکس تغییر دهند. آن ها هر بار که استارت می زنند باید سریعا مصافتِ حدودا ۲۰ متری را طی کنند و سپس فعالیت دفاع یا حمله خود را دنبال کنند. ضمن اینکه این فعالیت در مدت زمان حدودا ۴۰ دقیقه مفید صورت می گیرد.

اما در بسکتبال 3X3 کاملا با شرایطی متفاوت روبرو هستیم. هم زمین کوچک تر است و هم مدت زمان کمتری را بازیکنان درگیر بازی هستند. بازیکنان نیازی به استارت زدن و طی کردن مسافت ۲۰ متری ندارند و نیازی نیست حدود ۴۰ دقیقه مفید درگیر آن باشند. در 3X3 استارت های انفجاری سریعا به پایان می رسد و بازیکن نباید مسیر طولانی را طی کند اما در عین حال به دلیل سرعت بالای ورزش، بازیکن تعداد حرکات انفجاری بسیار بیشتری را نسبت به بسکتبال ۵ علیه ۵ تجربه می کند. از طرفی دیگر بازیکن ۱۰ دقیقه مفید را پیش رو دارد و می بایست انرژی خود را برای این مدت زمان تقسیم کند نه ۴۰ دقیقه! به همین جهت نوع بدنسازی و آمادگی جسمانی بسکتبال اورجینال و بسکتبال 3X3 تفاوت های بسیاری دارد.

زمان مالکیت توپ

در 3X3 مدت زمان مالکیت توپ نصف مدت زمان مالکیت در بسکتبال اورجینال (۲۴ ثانیه) یعنی ۱۲ ثانیه است. به همین منظور بازیکنان در 3X3 باید در ۱۲ ثانیه زمانی که در اختیار دارند سریعا به امتیاز برسند و این علاوه بر اینکه موجب می شود تا سرعت بازی افزایش یابد و مالکیت به مراتب بیشتر از بسکتبال اورجینال تغییر کند، امکان تلف کردن وقت را تا حد زیادی کاهش می دهد و تیمی که از نظر امتیازی جلوتر است نمی تواند زمان بیشتری را با گردش توپ منفعل بگذارد تا صرفا وقت سپری شود.

مهمترین نکته در این موضوع، سرعت تصمیم گیری و عمل بازیکنان است. بازیکنان با توجه به وقت محدودی که در زمان مالکیت در اختیار دارند باید خیلی سریعتر تصمیم بگیرند و حرکت کنند. ضمن اینکه تاکتیک های تهاجمی باید به شکلی طراحی و اجرا شوند که سریعا منجر به ایجاد فضا برای کسب امتیاز شوند و این امکان وجود ندارد تا همانند بسکتبال اورجینال شاهد حرکات متعدد بدون توپ بازیکنان در شرایطی که توپ ساکن است باشیم؛ به طور کلی همه چیز باید سریع و در عین حال مفید و کاربردی رخ دهد.

تعداد بازیکن

در بسکتبال ۵ علیه ۵ بازیکنان این فرصت را دارند تا بنا به تصمیم مربی مدت بیشتری را بر روی نیمکت سپری کنند، اما در بسکتبال 3X3 به دلیل اینکه تنها یک بازیکن روی نیمکت است، بازدهی و عملکرد بیشتری را از بازیکنان شاهد هستیم و همین عاملی است تا تیم ها از ۴ بازیکن با عملکرد خوب تشکیل شوند. گاها در تیم ها شاهد هستیم که بازیکن دوازدهم و یازدهم عملکرد ضعیف تری را نسبت به سایر بازیکنان دارند و شاید این موضوع به مراتب تاثیر کمتری بر عملکرد تیم بگذارد، بخصوص که مربی این امکان را دارد تا از آن ها در برخی از بازی های حساس استفاده نکند؛ حتی در شرایطی که بازیکنان اصلی تیم دچار آسیب دیدگی شوند و یا اخراج گردند از سایر بازیکنان استفاده می شود.

اما در بسکتبال 3X3 نمی توان از سه بازیکن خوب و یک بازیکن ضعیف استفاده کرد. می بایست همه بازیکنان عملکرد خوب و هماهنگی داشته باشند؛ چون بی شک توپ در اختیار همگی آن ها خواهد بود و با توجه به کم بودن تعداد نفرات، عملکرد دفاعی هر نفر تاثیر بسیار زیادی را بر دفاع تیمی خواهد گذاشت. به طور کلی می توان گفت که بسکتبال 3X3 نیاز به بازیکنانی دارد که همواره در حال پیشرفت هستند و می توانند در تیم خود حرفی برای گفتن داشته باشند؛ در غیر این صورت کل تیم دچار مشکل خواهد شد.

پایان بازی با امتیاز ۲۱

در بسکتبال 3X3 علاوه بر پایان زمان مسابقه، روش دیگری برای پایان بازی است؛ آن هم اینکه تیمی بتواند زودتر به امتیاز ۲۱ برسد. این شکل از پایان بازی موجب می شود تا بازیکنان در روند بازی تنها استراتژی ها و فشارهای خود را طبق زمان تعیین نکنند و براساس میزان امتیاز رد و بدل شده هم تصمیم گیری هایی را داشته باشند؛ علاوه بر این، اهمیت امتیازات بیش از پیش بالا می رود و به همین جهت بازیکنان کمترین اشتباه را باید داشته باشند و بهترین استفاده را از موقعیت های به دست آمده ببرند. در بسکتبال 3X3 پرتاب های آزاد با توجه به قوانین و محدودیت های خطایی بی نهایت با اهمیت است.

محدودیت خطایی

در بسکتبال 3X3 برخلاف بسکتبال اورجینال که بعد از اتمام محدودیت خطای تیمی (۵ خطائه شدن تیم) به تیم مقابل دو پرتاب آزاد داده می شود، شرایط خطایی بسیار متفاوت تر است همین موجب می شود تا استراتژی تیم ها نسبت به بسکتبال اورجینال بسیار متفاوت تر باشد و تیم ها را به آگاهانه دفاع کردن و اجتناب از خطاهای غیر ضروری مجبور کند.

در 3X3 تیم خطا کننده بعد از ۶ خطای تیمی یک پرتاب آزاد، بعد از ۷ خطای تیمی دو پرتاب آزاد و بعد از ۱۰ خطای تیمی دو پرتاب آزاد همراه با مالکیت جریمه می شود. این شکل از جریمه ها باعث می شود تا هم تیم های مدافع آگاهانه تر در دفاع عمل کنند و اساسا نتوانند از سیستم هایی مانند Hack-A-Shaq استفاده کنند و هم از طرفی تیم های مهاجم تلاش کنند تا با خلق موقعیت هایی تیم حریف را به خطا وا دارند.

نوع اعلام خطاها

خطاها در بسکتبال 3X3 به نسبت بسکتبال اورجینال با سختگیری کمتری اعلام می شود و به شکلی باعث فیزیکی تر بودن این سبک از بسکتبال می شود. به همین جهت بازیکنان علاوه بر اینکه از نظر بدنی می بایست آماده باشند، باید با توجه به سرعت بازی اتفاقات را یکی پس از دیگری پشت سر بگذارند و سریعا به کار خود بپردازند؛

منظور از این نکته این است که اگر برخوردی صورت بگیرد، شما نمی توانید در حین بازی به داور اعتراضی داشته باشید زیرا این غفلت موجب می شود تا تیم شما گل بخورد. به همین منظور می بایست از نظر فکری آماده بود و اصطلاحا بازیکن از Mental Toughness مناسبی برخوردار باشد.

جمع بندی

بسکتبال 3X3 به عنوان یک ورزش جدید که به دلیل محبوبیت زیاد توانست در طی ۱۰ سال از زمان ابداع رسمی خود به المپیک راه پیدا کند، سبک متفاوتی از بسکتبال را با چاشنی سرعت و هیجان ارائه می دهد. به همین منظور دارای تفاوتی است که در بالا به آن اشاره کرده ایم تا شما با دانستن این تفاوت ها بتوانید از نظر فنی خود و تیمتان را برای یک رویداد و ایونت بسکتبال 3X3 به شکل کاملا حرفه ای و متناسب با این ورزش آماده کنید.

منبع:

https://shahriyarbc.ir

تاریخچه بسکتبال 3X3

/0 دیدگاه /در , /توسط

بسکتبال خیابانی پایه اولیه بسکتبال 3X3

برای اشاره به تاریخچه بسکتبال 3X3 باید به بسکتبال خیابانی اشاره کرد که در آمریکا بیشترین طرفدار را داشت. از آنجایی که بسکتبال ورزشی بود که در آمریکا ابداع شده بود و آمریکایی ها ذاتا افراد ورزش دوستی بودند، همواره در کوچه، خیابان و پارک در حال بسکتبال بازی کردن با یکدیگر بودند. از طرفی برخلاف ورزش هایی مانند هاکی و بیسبال که عمدتا نیاز به تجهیزات و زمین مناسب داشت، دو ورزش فوتبال (آمریکایی) و بسکتبال به دلیل امکانات کمتر و در دسترس تر بودن جزو سرگرمی های اصلی کودکان و جوانان آمریکایی بود.

به همین جهت طرفداران و علاقه مندان به بسکتبال با مشاهده مسابقات NBA (و قبل تر از آن ABA) دوست داشتند تا روزی جای بزرگان بسکتبال را بگیرند و با این رویاپردازی پا به کوچه و خیابان می گذاشتند و در بازی های محلی شرکت می کردند. عمده بازی های آن ها بازی های ۵ علیه ۵، ۳ علیه ۳ و تک به تک بود. بازی تک به تک که بیشتر جنبه زورآزمایی و کل کل بود؛ بازی های ۵ علیه ۵ هم در برخی از مکان های کوچک با فضای کم بسیار شلوغ می شد و از طرفی نیاز به ۱۰ نفر بازیکن بود؛ به همین دلیل بازی های ۳ علیه ۳ بخاطر کمتر بودن تعداد و خلوت تر بودن زمین بیش از سایر حالت ها مورد استقبال بود.

این بازی ها در خیابان با قوانینِ خود افراد بازی می شد و در هر منطقه افراد قوانین خود را برای بازی بسکتبال خیابانی اجرا می کردند؛ بیشتر این بازی ها بسیار فیزیکی و خشن بود زیرا داوری برای کنترل خطاها نبود و حتی بازیکنان NBA اجازه حضور در بازی های خیابانی را نداشتند و در صورت مشاهده شدن آن ها در بازی های خیابانی با جریمه های سنگین روبرو می شدند. تا اینکه مسیر بسکتبال خیابانی در دهه ۷۰ میلادی توسط خانواده مک نیل دگرگون شد و پایه اولیه این سبک از بسکتبال در تاریخچه بسکتبال 3X3 بود.

 

تورنمنت خیابانی Gus Macker

سال ۱۹۷۴ در لوول میشیگان، اسکات مک نیل و برادرش تصمیم گرفتند تا ۱۸ نفر از دوستان خود را گرد هم آورند و رقابتی را برای کسب ۱۸ دلار با یکدیگر برگزار کنند. این روند به صورت سالیانه برگزار می شد تا اینکه خانواده مک نیل تصمیم گرفت این رقابت ها را گسترش دهد و در سال ۱۹۸۷ تورنمنت خود را در شهر بلدینگ برگزار کرد. این روند ادامه پیدا کرد و در شهرها و ایالت های مختلف برگزار شد تا با عنوان تور جهانی گاس ماکر شناخته شود. مسابقاتی که در سال های اولیه برگزاری بیش از ۱۰ هزار بازیکن را به خود جذب کرده بود و این رقابت ها که در حال حاضر هم برگزار می شود ۲۰۰ هزار بازیکن را به همراه ۱.۲ میلیون تماشاگر به پای این تورنمنت محلی کشیده است.

این فعالیت خانواده مک نیل نوعی انقلاب در بسکتبال خیابانی آمریکا محسوب می شد؛ زیرا تا پیش از این مسابقاتی به این شکل در سطح ملی آن هم با قوانین مشخص در خیابان برای بازیکنان بسکتبال خیابانی برگزار نمی شد و تورنمنت Gus Macker به شکلی هدف بازیکنانی شده بود که در کوچه و خیابان بازی می کردند تا با حضور در این رقابت ها خودی نشان دهند.

بعدها تورنمنت های بسکتبال خیابانی دیگر مانند Hoop It Up تشکیل شدند تا بازیکنانی که در خیابان بازی می کردند، برای کسب مقام و جایزه مسابقات تلاش کنند و این شروعی بود بر سازماندهی شدن بسکتبال خیابانی در کشور آمریکا!

این شکل از برگزاری مسابقات بسکتبال خیابانی که شرکت کننده ها و تماشاگران آن مردم بودند، پای اسپانسرهای بزرگ و شناخته شده ورزشی را به بسکتبال خیابانی باز کرد تا آن ها هم تلاش کنند تا مسابقات خود را برگزار کنند؛ معروف ترین آن ها کمپانی آدیداس بود که شکل جهانی به آن داد.

 

لوگو مسابقات Gus Macker که الگوبرداری شده از لوگو Air Jordan است.

جهانی شدن بسکتبال خیابانی با آدیداس

ورود آدیداس به بسکتبال خیابانی از سال ۱۹۹۲ رقم خورد؛ پیش از سال ۱۹۹۲، بسکتبال یک ورزش باشگاهی در اروپا بود. یعنی افراد برای بسکتبالیست شدن و فعالیت های بسکتبالی باید در باشگاه ها به صورت سازماندهی شده، در قالب تیم در رده های سنی مختلف فعالیت می کردند و به شکلی بیش از اینکه همانند آمریکا ورزشی همگانی باشد، در باشگاه ها بازی می شد.

در سال ۱۹۹۲ و با برگزاری المپیک تابستانی در بارسلونا اسپانیا، به واسطه بازی درخشان مایکل جردن و تیم ملی بسکتبال آمریکا که با عنوان Dream Team (یا همان تیم رویایی) شناخته می شد، علاقه مندان بسکتبال در اروپا و سایر قاره ها بیش از پیش به بسکتبال آمریکا توجه کردند؛ تا پیش از آن بسکتبال آمریکا را در سطح NBA و مسابقات باشگاهی و ملی می دانستند و با توجه به نبود ارتباطات (مانند اینترنت) در آن دوران، بسکتبال به صورت خیابانی و همگانی چندان متداول نبود.

به گفته ارنست-هنریک بکمن، نویسنده و مورخ فرهنگ کفش های کتانی، که در زادگاه آدیداس یعنی آلمان هم مستقر است می گوید:

“بعد از المپیک ۱۹۹۲ رسانه ها داستان بچه های آمریکایی را روایت می کردند که فقط با بازی در خیابان ها و بازی هایی که سازمان یافته نبودند (مانند رقابت های باشگاهی و مدرسه ای) به ستاره های NBA تبدیل شدند.”

همزمان با این اتفاقات، فیلم White Men Can’t Jump که  یک کمدی ورزشی آمریکایی بود و داستان بازیکنان بسکتبال خیابانی را روایت می کرد در آمریکا و اروپا به موفقیت بسیاری رسید تا بیش از پیش اروپایی ها و سایر قاره های دنیا بسکتبال را فراتر از بسکتبال باشگاهی و آن هم به صورت همگانی و خیابانی ببینند.

در این شرایط کمپانی آدیداس که یک شرکت ورزشی آلمانی بود و بازار اروپا و آمریکا را در اختیار داشت، از فرصت پیش آمده استفاده کرد و با الگو برداری از مسابقات بسکتبال خیابانی آمریکایی که بسیار محبوب و پرطرفدار بود، تصمیم به برگزاری مسابقات بسکتبال خیابانی در سراسر اروپا و جهان گرفت تا به واسطه تب بسکتبال همگانی که اروپا را فرا گرفته بود، بتواند محصولات خود را به ویژه کفش های بسکتبال را معرفی و به فروش برساند. به همین جهت مسابقات Streetball Challenge را در اروپا و پس از آن در سراسر دنیا برگزار کرد. رویدادی که در تاریخچه بسکتبال 3X3 تاثیر بسیار زیادی داشت.

پس از استقبال فراوان بسکتبال خیابانی و عنوان Streetball در اروپا و جهان، آدیداس کفش Streetball 2.0 را معرفی کرد که طراحی مدرنی در آن زمان داشت. بکمن در بخشی از تاریخ کفش های کتانی می نویسد:

“کفش Streetball 2 آن روزها همه جا بود. بازیکنان تیم های باشگاهی به سراغ آن می آمدند؛ حتی افرادی که سابقه بسکتبال نداشتند و صرفا برای زیبایی آن را می پوشیدند. این کفش ها تبدیل به یک سبک زندگی شده بودند.”

این همگانی شدن بسکتبال خیابانی باعث شد تا مردم دنیا بیش از گذشته در کوچه خیابان به بسکتبال بازی کردن بپردازند و تورنمنت های بسکتبال در فضای باز مورد توجه علاقه مندان به بسکتبال قرار گرفت. این شروعی بود تا فدراسیون جهانی بسکتبال (FIBA) این حجم از فعالیت بسکتبال خیابانی را در سراسر دنیا مشاهده کند و به فکر سازماندهی کردن آن بیفتد؛ اتفاقی که منجر به جرقه ای برای ابداع بسکتبال 3X3 شد.

آفرینش بسکتبال 3X3

پس از اینکه از اواسط دهه ۹۰ و ۲۰۰۰ میلادی بسکتبال خیابانی گسترش زیادی پیدا کرد، بسیاری از بازیکنان علاقه مند بودند تا برای ارتقا مهارت های انفرادی خود و تفریح به بسکتبال خیابانی مشغول شوند که به دلیل نبود قوانین مشخص در این سبک از بسکتبال، امکان آسیب دیدگی آن ها را افزایش می داد و تیم ها و لیگ ها به مرور همانند تیم های NBA مجبور می شدند بازیکنان خود را از بسکتبال خیابانی منع کنند و گاها برای حضور در آن جریمه در نظر بگیرند.

از طرف دیگر بسکتبال خیابانی در میان جوانان بسیار محبوب بود؛ زیرا می توانستند آزادانه بدون نظارت مربی هر مهارتی که دارند را ارائه دهند و از طرفی نیاز به محیط سالن و یا توپ های زیاد نبود و با یک الی دو حلقه و یک توپ بسکتبال به ورزش مورد علاقه خود مشغول می شدند. اتفاقی که باعث شد تا شرکت های تولید کننده توپ بسکتبال (مانند ویلسون و مولتن) توپ های مخصوص بازی بر روی آسفالت تولید کنند که عمر بیشتری نسبت به توپ های سالنی بر روی آسفالت داشتند و آن ها را مدل Outdoor (ویژه فعالیت در فضای باز) نامیدند.

این دو عامل (منع شدن بازیکنان حرفه ای از بسکتبال خیابانی و علاقه زیاد جوانان به این سبک از بسکتبال) موجب شد تا دو کمیته بسکتبال جوانان و کمیته مسابقات بین المللی که هر دو متعلق به فدراسیون جهانی بسکتبال هستند ایده بسکتبالی تحت عنوان بسکتبال 3X3 را مطرح کنند. بسکتبالی که همانند مسابقات باشگاهی سازماندهی شده و دارای قوانین مشخص باشد اما پایه و فلسفه آن به دلیل عدم وجود مربی، تعداد بازیکنان، اندازه زمین و شرایط و جو حاکم بر مسابقات از بسکتبال خیابانی الهام گرفته شده باشد. این طرح اولین گام در تاریخچه بسکتبال 3X3 به صورت جدی محسوب می شود.

از دلایل اصلی این درخواست برای ارائه طرح بسکتبال 3X3 می توان به این موارد اشاره کرد؛ جوانانه پسند بودن، قابل برگزاری در سطح شهر و دارا بودن چهره مثبت بسکتبال در بین جوامع که شکل آسانی از بسکتبال را به دلیل نیاز داشتن حداقل امکانات آن را همگانی تر می کرد. این ایده در سال ۲۰۰۷ با برگزاری مسابقات 3X3 درون سالنی آسیا که به میزبانی چین در تاریخ ۳ نوامبر ۲۰۰۷ برگزار شد علنی گشت. هدف از برگزاری این رقابت ها، به نمایش گذاشتن ورزشی جدید از بطن بسکتبال بود تا FIBA بتوانم تصمیم گیری کند که آیا بر روی آن سرمایه گذاری کند یا خیر!

در آن مسابقات که اولین ایونت سازماندهی شده بسکتبال خیابانی تحت عنوان بسکتبال 3X3 در تاریخ بود، ایران با ترکیب ارسلان کاظمی، فربد فرمان، مهدی شیرجنگ و محمد امجد با شکست دادن چین در فینال به عنوان قهرمانی رسید. از همین رو می توان به شکلی ایران را اولین تیم در تاریخ بسکتبال 3X3 نامید که در اولین ایونت زیر نظر فیبا در این رشته به قهرمانی رسیده است. در آن رقابت ها مرحله گروهی به صورتی برگزار شد که هر تیمی زودتر به امتیاز ۲۱ می رسید برنده رقابت بود و در مرحله نهایی (نیمه نهایی و فینال) هر تیمی زودتر به امتیاز ۳۳ می رسید به عنوان پیروز میدان معرفی می شد.

البته در سال ۲۰۰۹ فدراسیون جهانی بسکتبال مجددا این فرصت را داشت تا پیش از المپیک جوانان، آزمایش دیگری از بسکتبال 3X3 را در مسابقات درون سالنی آسیا داشته باشد. رقابت هایی که به میزبانی ویتنام برگزار شد و ایران با ترکیب مهدی کامرانی، حامد آفاق، اوشین ساهاکیان و صمد نیکخواه بهرامی، چهار ستاره ای که به تازگی قهرمانی آسیا را کسب کرده بودند و در المپیک شرکت کرده بودند به عنوان قهرمانی رسید. در آن رقابت ها برای اولین بار در تاریخ بسکتبال 3X3 در بخش بانوان هم این مسابقات برگزار شد که تایلند با شکست هر چهار حریف خود به عنوان قهرمانی رسید.

البته از آنجایی که این مسابقات جنبه آزمایشی داشتند، به عنوان اولین ایونت بسکتبال 3X3 شناخته نشدند و FIBA آغاز فعالیت بسکتبال 3X3 را از سال ۲۰۱۰ می داند؛ از همین رو در تاریخچه بسکتبال 3X3 به آن اشاره نشده است.

بعد از برگزاری این رقابت ها با تایید FIBA و تصویب کمیته جهانی المپیک در همان سال ۲۰۰۷، برای اولین بار این شکل از بسکتبال در سطح جهانی و در المپیک جوانان به میزبانی سنگاپور در سال ۲۰۱۰ برگزار شد که به اولین ایونت رسمی بسکتبال 3X3 در تاریخ تبدیل شد. صربستان در بخش پسران و چین در بخش دختران در این رقابت ها به عنوان قهرمانی رسیدند. ضمن اینکه ایران در بخش پسران حضور داشت و در میان بیست تیم به عنوان یازدهمی دست پیدا کرد.

قوانینی که برای این مسابقات وضع شده بود بسیار متفاوت با قوانین بسکتبال ۵ علیه ۵ بود؛ مهمترینِ این قوانین به این شرح بود:

  • بازی در دو وقت ۵ دقیقه ای برگزار می شد و هر تیمی در پایان زمان امتیاز بیشتری داشت و یا پیش از پایان زمان مسابقه به امتیاز ۳۳ یا بیشتر دست پیدا می کرد برنده مسابقه بود.
  • در صورتی که در پایان زمان مسابقه دو تیم نتیجه برابر داشتند، یک زمان ۲ دقیقه به عنوان Overtime برگزار می شد تا یک تیم در پایان زمان بتواند برتر باشد یا به امتیاز ۳۳ برسد.
  • مدت زمان مالکیت هر تیم ۱۰ ثانیه بود. (در بسکتبال پنج به پنج این مدت ۲۴ ثانیه است)
  • بعد از هر اقدام توپ باید به بیرون از قوس سه امتیازی می رفت و حتما توسط دو بازیکن از تیم مالک توپ لمس می شد تا امکان پرتاب و کسب امتیاز وجود داشته باشد.

این مسابقات با اینکه دارای برخی مشکلات از نظر قوانین بود، توجه بسیاری را جلب کرد. از بازیکنان بسکتبال خیابانی که تا حدی بخاطر محیط برگزاری آن را بسکتبال خیابانی سازمان یافته می دانستند گرفته تا بازیکنان بسکتبال حرفه ای که علاقه زیادی به بسکتبال خیابانی داشتند اما از حضور در این رقابت ها منع بودند؛ این توجه و استقبال از سوی بازیکنان و مردم فیبا را مجاب کرد که ایده بسکتبال 3X3 می تواند بسیار مفید باشد و پلی ما بین بسکتبال حرفه ای و بسکتبال همگانی و خیابانی ایجاد کند.

از همین در سپتامبر ۲۰۱۰ کنگره FIBA به میزبانی استانبول برگزار شد و بسکتبال 3X3 به عنوان یک ورزش به رسمیت شناخته شد تا شروعی بر یکی از جدیدترین ورزش های دنیا باشد که در سرعت بسیار زیادی به موفقیت رسید. اتفاقی که در تاریخچه بسکتبال 3X3 به معنای بخشیدن زندگی به یک ورزش جدید آن هم از دل بسکتبال بود.

ایونتی که همه را جذب کرد

 

بسکتبال 3X3 که اکنون یک ورزش رسمی محسوب می شد نیاز به توجه و سازماندهی بیشتری داشت از همین رو FIBA فدراسیون بسکتبال 3X3 را که زیرمجموعه خود فیبا بود تشکیل داد و این فدراسیون هم به کمک بسیاری از افراد با تجربه در زمینه های مختلف اقدام به توسعه این ورزش کرد. یکی از این موارد قوانین بسکتبال 3X3 بود؛ مسابقاتی که در المپیک جوانان برگزار شده بود با اینکه بسیار کار شده و آنالیز شده برگزار شده بود و قوانین آن از نظر تئوری مناسب این سبک از بسکتبال بود، اما در عمل دارای مشکلاتی بود که FIBA به مرور آن ها را برطرف کرد تا امروزه شکل متفاوتی از قوانین بسکتبال را نسبت به اولین دوره آن در سال ۲۰۱۰ شاهد باشیم.

علاوه بر این FIBA به دنبال گسترش دادن بسکتبال 3X3 در سراسر جهان و حتی جایگزین کردن آن به جای بسکتبال خیابانی بود. برای همین FIBA به یک تقویم منظم و البته پرکار و شلوغ نیاز داشت تا بسکتبال 3X3 در سراسر دنیا با سرعت زیادی برگزار شود. به همین جهت FIBA علاوه بر مسابقات معمول که بین تیم های ملی برگزار می شد (مانند مسابقات جام ملت ها و جام جهانی) تصمیم گرفت تا ایونتی را تحت عنوان World Tour (تور جهانی) برگزار کند. اما FIBA نمی خواست این رقابت ها جنبه آزمایش داشته باشد و زمانی تصمیم به برگزاری آن گرفت که بسکتبال 3X3 آماده ارائه و بهره برداری در سطح جهانی بود. پس فیبا نقشه راهی را از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۲ ترسیم کرد که در صورت درست طی شدن این مسیر، فیبا می توانست در سال ۲۰۱۲ مسابقات تور جهانی را در سرتاسر دنیا برگزار کند.

این نقشه راه که در کنگره فیبا به تصویب رسیده بود در تاریخ ۱۳ مارچ ۲۰۱۱ در نشست خبری فیبا در شهر لیون توسط هیئت مدیره رسما تایید شد. مهمترین برنامه عملیاتی فیبا در راستای توسعه بسکتبال 3X3 برگزاری ایونتی در تابستان ۲۰۱۱ بود تا قوانین و شرایطی جدیدی که پس از المپیک ۲۰۱۰ جوانان بر روی این ورزش اعمال کرده بودند را بررسی و آزمایش کنند. این ایونت همانند رقابت های المپیک جوانان در رده سنی برگزار شد که بازیکنان جوان در آن درگیر باشند و به همین دلیل رقابت های زیر ۱۸ سال قهرمانی جهان در سپتامبر ۲۰۱۱ به میزبانی ایتالیا برگزار شد.

این رقابت ها که اولین ایونت رسمی FIBA بعد از رسمی شدن بسکتبال 3X3 به عنوان یک ورزش بود، با حضور ۲۴۰ بازیکن در قالب ۶۰ تیم (۴۰ کشور) در دو بخش دختران و پسران از سراسر دنیا در سه روز به میزبانی ریمینی ایتالیا برگزار شد. ضمن اینکه همزمان با این رقابت ها، سه مسابقه جانبیِ چالش های مهارتی، مسابقه شوت و دانک برگزار شد. مسابقات بسکتبال 3X3 و مسابقات جانبی آن، چنان از کیفیت و هیجان بالایی برخوردار بود که توجه سراسر دنیا را به این ورزش جدید جلب کرد تا نقش راه FIBA بیش از حدی که انتظار داشتند در همان سال اول موفق و چشمگیر باشد.  لازم به ذکر است که خیلی از قوانین و استانداردهایی که برای این مسابقه در نظر گرفته شده بود جزوی از قوانین همیشگی بسکتبال 3X3 شد و امروزه هم دست نخورده باقی مانده است. به همین جهت در تاریخچه بسکتبال 3X3 این ایونت از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است.

ضمن اینکه FIBA همزمان با این رقابت ها برای اولین بار از سیستم شبکه ای استفاده شد که در آن اطلاعات کامل ایونت ها و اطلاعات و عملکرد بازیکنان به طور کامل در آن به ثبت می رسید. هدف FIBA از راه اندازی این سیستم شبکه ای، به ثبت رسیدن تمامی ایونت ها (از کوچکترین تا بزرگترین) در سراسر دنیا بود تا براساس آن بتواند بازیکنان را در تمام جهان رده بندی کند و تیم ها را طبق رنکینگ مشخصی دسته بندی نماید.

این ایونت و سازماندهی سیستم شبکه ای مهر تاییدی بود تا بسکتبال 3X3 هم از سمت FIBA و هم از سمت علاقه مندان به بسکتبال مورد استقبال قرار گیرد و در نهایت موجب شود تا رسما برگزاری مسابقات جهانی در سطح بزرگسالان و مهمتر از آن تور جهانی تصویب شود.

مسابقات جهانی و نهایتا تور جهانی

در اولین ماه از سال ۲۰۱۲، FIBA رسما بسکتبال 3X3 را از حالت آزمایشی خارج کرد. این فدراسیون تقویم مسابقات و سیستم شبکه ای خود را رسما عمومی کرد تا بسکتبال 3X3 به عنوان یک ورزش آماده تبلیغ و گسترش پیدا کردن در سراسر جهان باشد.

مسابقات 3X3 قهرمانی جهان (FIBA 3×3 World Championship) اولین ایونت رسمی فیبا در رده بزرگسالان و حرفه ای محسوب می شد که در آگوست ۲۰۱۲ به میزبانی آتن با حضور ۶۴ در سه بخش مردان، بانوان و مختلط برگزار شد. البته مسابقات مختلط (Mixed) که در آن تیم ها ۲ بازیکن مرد و ۲ بازیکن زن در ترکیب داشتند تنها در همان دوره برگزار شد و دیگر به این شکل مسابقاتی در سطح قهرمانی جهان برگزار نشد.

بعد از این مسابقات گل سرسبد رقابت های بسکتبال 3X3 برای نخستین بار برگزار شد. رقابت های تور جهانی 3X3 یا همان FIBA 3×3 World Tour ابتدا در برزیل، روسیه، آمریکا، ترکیه و اسپانیا برای مشخص شدن تیم های نهایی برگزار شد. در این ایونت های انتخابی تیم ها همانند تیم های باشگاهی بودند و دیگر براساس ملیت و رقابت های ملی فعالیت نداشتند. در نهایت ۱۱ تیم به همراه نماینده میامی آمریکا که میزبان مرحله نهایی بود، به دور نهایی تور جهانی رسیدند که به مدت دو روز برگزار شد و تیم Team San Juan از پورتوریکو بعد از Split از کرواسی و Edmonton از کانادا به عنوان قهرمانی رسید. باید به این نکته اشاره کرد که در تاریخچه بسکتبال 3X3، تور جهانی محبوب ترین ایونت در این ورزش به حساب می آید.

این سبک از برگزاری تور جهانی موجب شد تا بسکتبال 3X3 در کشورهای مختلفی میزبان باشد و همانند یک کارناوال که به کشورهای مختلف سفر می کند و برنامه خود را به مردم سراسر دنیا ارائه می دهد، بسکتبال 3X3 هم در فضای باز و عمومی این سبک از بسکتبال مهیج و جدید را به جهانیان معرفی کند.

نقطه عطف یعنی حضور در المپیک

همانطور که در ابتدای تاریخچه گفته شد، بسکتبال خیابانی به واسطه حضور تیم رویایی آمریکا در المپیک ۱۹۹۲ اسپانیا مورد توجه اروپایی ها و جهانیان قرار گرفت؛ حالا نوبت آن رسیده بود تا این ورزش که خود ریشه در خیابان های آمریکا داشت و به واسطه المپیک به جهان معرفی شده بود، به عنوان یک ورزش نوین از طریق رقابت های المپیک به سراسر دنیا معرفی می شد.

از همین رو FIBA با برگزاری انواع رقابت ها در سطح قاره ای و جهانی و تشویق فدراسیون های ملی به برگزاری ایونت های داخلی پرتعداد، سعی در گسترش بسکتبال 3X3 داشت؛ این امر موجب شد تا هنگامی که FIBA این ورزش را برای المپیک ۲۰۲۰ توکیو به کمیته جهانی المپیک پیشنهاد داد، بخاطر استقبال گسترده جهان از این ورزش (حتی افرادی که درگیر بسکتبال نبودند اما از آن لذت می بردند) از ابعاد اقتصادی، ورزشی و اجتماعی کاملا مناسب حضور در المپیک باشد تا نهایتا در ۹ ژوئن سال ۲۰۱۷ بسکتبال 3X3 جزو ورزش های رسمی المپیک ۲۰۲۰ توکیو معرفی شد.

البته برگزاری این رقابت ها به دلیل شیوع کووید-۱۹ ممکن بود به دلیل عدم برگزاری این سری از المپیک به تعویق بیفتد و یا حتی بدون برگزار شدن حتی یک مسابقه از تقویم المپیک حذف گردد که نهایتا المپیک تابستانی توکیو با یک سال تاخیر در سال ۲۰۲۱ برگزار شد. لتونی در بخش مردان و آمریکا در بخش بانوان اولین قهرمانان المپیکی بسکتبال 3X3 در تاریخ بودند.

حضور در المپیک و نهایتا برگزاری این رقابت ها که با استقبال زیادی هم روبرو شد، بزرگترین اتفاق در سطح ورزش جهان در تاریخچه بسکتبال 3X3 بشمار می رود. ورزشی که این روزها به طور مداوم در حال فراگیر شدن است.

منبع:

https://shahriyarbc.ir

اعلام گروه بندی و برنامه رقابت‌های انتخابی جام جهانی بسکتبال سه به سه ۲۰۲۵

/0 دیدگاه /در , /توسط

به گزارش روابط عمومی فدراسیون بسکتبال ایران، گروه بندی و برنامه رقابت‌های انتخابی جام جهانی بسکتبال سه به سه ۲۰۲۵ اعلام شد و تیم ملی مردان ایران حریفان خود را در این رقابت‌ها شناخت.

ملی‌پوشان ایران در این رقابت‌ها در گروه A با تیم‌های مونته‌نگرو و رواندا هم‌گروه است و در گروه B نیز تیم‌های آذربایجان، کانادا و بریتانیا باهم به رقابت‌ می پردازند. این رقابت‌ها روزهای سوم و چهارم خرداد سال ۱۴۰۴ به میزبانی شهر باکو و کشور آذربایجان برگزار می‌شود. 

برنامه بازی‌های تیم ملی ایران در دور گروهی به شرح زیر است:

شنبه ۳ خرداد ۱۴۰۴

ایران – مونته‌نگرو    

ساعت ۱۸:۱۰ به وقت ایران 

ایران- رواندا     

ساعت ۲۰ به وقت ایران

در پایان این رقابت‌ها، سه تیم برتر سهمیه حضور در رقابت‌های جام جهانی بسکتبال سه به سه ۲۰۲۵ در کشور مغولستان را از آن خود خواهند کرد.

منابع:

http://www.iribf.ir